Transcript
Use with ChatGPT / Claude Auto-scroll A
برنامه معرفی می‌شود و سخنران توضیح می‌دهد که سه سال اول زندگی، بهویژه از تولد تا سه‌سالگی، چه‌قدر در شکل‌گیری شخصیت مهم است. او این دوره را به سه بخش نوزادی، شیرخوارگی و نوپایی تقسیم می‌کند و بر اثرات ماندگار تجربه‌های اولیه تأکید می‌کند.
مرکز بهزیستی بوری هیلز تقدیم می‌کند: پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از فرهنگ هلاکویی جامعهشناس و مشاوره ازدواج خانواده و کودکان سپ
بینندگان عزیز و ارجمند دوستان گرامی به نهمین برنامه از مجموعه برنامه‌های مربوط به پرورش تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان بسیار خوش آمدید در بخش اول این برنامه که شامل هشت گفتار بود.سخن درباره آمادگی برای حاملگی و داشتن فرزند و از طرف دیگر فلسفه و هدف‌های آموزش و پرورش بود و در هشت گفتاری که در بخش دوم برنامه خواهد بود سخن درباره عزیزان ما از تولد تا ۳ سالگیست اماوقتی که به موضوع سن و سال می‌رسیم تفاوتی بین این اعداد اعداد با اعدادی که درباره موضوع‌های دیگر به کار می‌بریم وجود داره.به این معنا که وقتی که شما می‌گویید سال ۲۰۰۰ مقصود شما آغاز سال ۲۰۰۰ هست و حالا اینکه وقتی که شما درباره فرزند ۳ ساله صحبت می‌کنید منظور شما کسیست که ۳ سال رو پشت سر گذاشته زیرا بعداز اینکه فرزند من و شما ۱۲ ماه از عمرش گذشت روز تولد او که بعد از ۱۲ ماهگیست رو به عنوان یک ساله می‌شناسید در حالی که سال ۲۰۵ روز اولش سال ۲۰۵ خواهد بود.
بنابراین آن زمان که سخن درباره عزیزانمان از تولد تا ۳ سالگیست مقصود پایان ۳ سالگی خواهد بود.یعنی سال اول سال دوم و سال سوم رو در نظر داریم.با توجه به این مطلب لازم هست که این نکته رو عرض کنم که این ۳ سال اول معمولاً از س دوره کاملاً مختلف و متفاوت تشکیل میشه.دوره اول یک ماه اول هست که به عنوان نوزادی اون رو می‌شناسیم مرحله‌ایست که در زبان انگلیسی به عنوان نیو بورن و یا نیونیت می‌شناسیم.دوران دوم از یک ماهگی تا ۱۲، ۱۴ یا حتی ۱۸ ماهگیست که به عنوان دوران شیرخوارگی اون رو می‌شناسیم که ترجمه لغت این فنسیست و بالاخره دوران سوم که از حدود ۱ یا ۱۴ ماهگی آغاز میشه و تاپایان ۳ سالگی ادامه پیدا می‌کنه که دوران نونالی یا تادلر خواهد بود.بنابراین بنده مطالبم رو تا حدودی در زیر این سه عنوان خدمتتون ارائه خواهم کرد.
اما می‌دانید که این گفتگوها در حقیقت چراغیست که بنده این رو از نظر خودم روشن می‌کنم و حالا اینکه بسیاری از شما عزیزان نور خورشیدی رو در کنار خودتون دارید و به چنین چراغی احتیاجی ندارید ولی اگر چنانچراغی مورد نظر و توجه شما خواهد بود از این بابت خوشحال و سپاسگزار خواهم بود ولی به هر حال انتخاب تصمیم و عمل بدون تردید در اختیار شماست آنچه که گفته میشه احتمالاً در ۹۵ موارد برای ۹۵ بچه‌هاصادق خواهد بود و کوششی که بنده در این برنامه‌ها کردم به این گونه هست که تا حدودی ارتباط مطالب حفظ بشه از تکرار بیهوده مطالب جلوگیری بشه و هر برنامه تا حدودی استقلال خودش رو داشته باشه ولی بدونتردید درباره موضوعی مانند پرورش تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان برخی از اوقات سخن در ارتباط با هم و یا به نوعی به صورت تکرار در خواهد آمد و از این بابت متأسفم ولی به هر حال اگر مایل
هستید که نظر رو در کلیتش باشه آشنا بشید شاید بهتر اون باشه که به برنامه‌های قبل و احتمالاً برنامه‌های بعد هم توجه کنید.دوران ۳ سالگی دوران بسیار مهمی هست به این معنا که در این ۳ سال شاید بیش از ۳۰ شخصیت من و شما شکل و پر می‌گیره.به بیان دیگه ۱/ سوم آنچه که هم اکنون من و شما هستیم اگر کار خاصی نکرده باشیم و بسی معمولی زندگی رو ادامه داده باشیم در حقیقت در ۳ سال اول شکل و فرم گرفته و به همین جهتهست که نقش پدر و مادر وظیفه و مسئولیت چون بسیار سنگینه زیرا در این ۳ سال هست که یک/ سوم وجود فرزندشون رو در ۲۰ ۳۰ ۴۰ ۵۰ ۶۰ سالگی می‌سازند و می‌پردازند و به دلیل اهمیت مسئله هستکه اگر این ۳ سال خراب بشه و ویران بشه احتمالاً کار فرد به مقدار زیادی نه تنها با مشکل که با موانع غیرممکن احتمالاً همراه خواهد بود.
به هر حال در دوران ۳ سال اول معمولاً من و شما در شرایطی کاملاً مختلف و متفاوت حتی متضاد و متناقض قرار می‌گیریم.به این معنا که در آغاز زندگی احتمالات و یا امکانات محدود هست تا اونجایی که برخی از اوقات گفته میشه فرزند من و شما در ۳ سال اول فقط در یکی از این دو حالات یا حالاتی میانه اینجامی‌تونه قرار بگیره و امکانات مختلف و متفاوتی رو نخواهد داشت درست مثل اینکه برای شما انتخاب کنن در کدام شهر می‌خواید زندگی کنید در حالی که دیگری در شهر دیگر هست یا در کدام کشور در حالی که فرددیگه در کشور دیگه زندگی می‌کنه.مقصود من این هست که اگر شما در این شهر باشید با همه موضوع‌ها مسائل و مشکلات این شهر در ارتباطید و اگر در شهر دیگه باشید احتمالاً مسائل و مشکلات شما از نوع دیگه خواهد بود.به هر حال باید گفت که مخصوصاً در ۱۴ ماه یا ۱۸ ماه اول کودک من و شما در دو منطقه زندگی می‌کنه یا در گلستانی زندگی می‌کنه که در این گلستان شاید برخی از گل‌ها خار داشته باشن و
یا در خارستانی زندگی می‌کنه که شاید فقط برخی از این خارها گل داشته باشن.درست است که حد میانه‌ای برخی از اوقات پیدا میشه ولی گلستانیست احتمالاً با کمی خوار و خارستانیست با کمی گل این تصور که ترکیبی از این‌ها باشه معمولاً دیده نمیشه به بیان دیگه در ۱۴ ماه اول فرزند منو شما یا در این سمت یا در اون سمته در ایرانه یا در امریکاست و با خودش ده‌ها و صدها مسئله و مشکل رو خواهد آورد.جالب این هست که در هر کجا که باشه کلیات و اصول درست مانند گلستان و خارستان که از قواعد مشخص طبیعی و یا احتمالاً رشد گیاه برخوردار هست با هم شبیه و نزدیک هستن ولی در نتیجه و درپایان کار کاملاً می‌تونن مختلف و متفاوت باشن.به همین جهت است که در ۳ سال اول کودک انسانی مطالبی رو یاد می‌گیره و اون رو درونی و داخلی می‌کنه که به درستی گفتن که آنچه را که در این سنین انسان ضبط می‌کنه و ثبت می‌کنه درست
مانند آن است که بر سنگ هک کرده و ای بسا هرگز از اون جدایی و یا خلاصی نداره حالا اگر جنبه مثبت و سازنده‌ای باشه چه خوب و اگر جنبه بد و منفی باشه احتمالاً برای کندنش و ازمیان بردنش با حالات عادی و معمولی و رفتار محدود شاید من و شما به جایی نرسید به همین جهت هست که بسیار اهمیت داره توجه داشته باشیم که در این دوران عمل ثبت و ضبطی که انجام می‌گیره برروی سلول‌های مغزی همیشگی هست و معمولاً با تجربیات مکرر بعدی کمی تغییر پیدا می‌کنه اما از اونجا که این تجربیات معمولاً به دنبال بال شبیه و مانند خودش می‌گرده، وضع رو تشدید و تقویت می‌کنه و یک حال خوبیا حال بد همچنان به صورت خوب و بدنه.
در این بخش درباره شرطی شدن، همانندسازی، نتیجه‌گیری و واکنش‌های از پیش‌ساخته کودک صحبت می‌شود. سخنران توضیح می‌دهد که بسیاری از الگوهای رفتاری و هیجانی در همین سال‌های نخست درونی می‌شوند.
به همین جهت است که شاید بشه گفت مسئله یادگیری یا موضوع یادگیری در ۳ سال اول در بسیاری از موارد مسئله شرطی شدن یا کاندیشنینگ هست.مقصود از شرطی شدن و کاندیشنینگ این هست که پدیده‌ای کاملاً بی‌تفاوت یا بی‌طرف یا بی‌اهمیت به یکباره با موضوع دیگه‌ای درمی‌آمیزه و فرد از این به بعد شیء اول رو یا شخص اول رو دارای مشخصه و ویژگی می‌دانهکه از قبل نداشته.فرض بفرمایید فرزند شما گوش حساسی داره و کسی هست که سرفه می‌کنه یا عدسه می‌کنه اون هم نسبتاً بلند و فرزند شما وحشت می‌کنه.فرزند شما از سرفه و عدسه وحشت نمی‌کنه بلکه حتی بیشتر از اون از اون فرد وحشت می‌کنه به طوری که وقتی اون فرد وارد اتاق بشه فرزند شما شروع به گریه کردن می‌کنه و حالا اینکه پدربزرگ یا مادربزرگعزیز مهربانیست که قرار نیست کودک نسبت به او حساسیتی داشته باشه یا فرزند شما در حالی که اتومبیلی رو می‌بینه و براش جالبه وقتی بوغ اتومبیل به صدا در میاد به خاطر وحشتی که می‌کنه از اتومبیل از این
به بعد می‌ترسه بنابراین وقتی او رو به خیابون میارید اولین بار که با اتومبیل روبهرو میشه گریه می‌کنه و مایل هست که به درون خانه برگرده.این جنبه شرطی شدن که از نظر بسیاری از متخصصین شاید تنها و یا مهم‌ترین نوع یادگیری هست در کودکی اتفاق میفته.اتفاق دیگه ممکنه مسئله همانندسازی یا آیدنتیفیکیشن باشه.به این معنا که وقتی که حوادثی بسیار سخت و سنگینند کودک خودش رو با اون حادثه همانند و شبیه می‌کنه.یعنی اون مطلب رو به یکباره در ذهن خودش جدا از خودش قرار میده به طوری که در آینده به جای اینکه به خودش مراجعه کنه به اون خاطره مراجعه می‌کنه مثالی که در این باره میشه زد و مطالعاتفراوانی دربارهش صورت گرفته من پدر یا مادری دارم بسیار عصبانی و این پدر و مادر عصبانی وقتی نعره می‌کشند و ناراحتی به وجود میارن منو به وحشتی می‌اندازن که کاملاً وجود خودم رو رد و نع می‌کنم و اون‌ها
رو در ذهن خودم جای میدم.بنابراین وقتی به ۲۰ سالگی و ۳۰ سالگی و ۴۰ سالگی رسیدم اون زمانی که مطلبی من رو آزارم میده من به یکباره به جای اینکه به اون شرایط و موقعیت پاسخ بدم و یا حتی واکنشی داشته باشم بهیکباره سراغ اون خاطره و سابقه میرم و پدر و مادر عصبانی من کنترل رو به دست می‌گیرن و حالا رفتاری رو که اون‌ها در چنین شرایطی انجام می‌دادن رو من انجام میدم.به همین جست که بعد از دو سه دقیقه من به خودم میام و متوجه میشم که چه اشتباهی کردم و پشیمان میشم و معذرت میخوام و تعجب می‌کنم که چرا موجود اینچنین آرام مطلبی به چنین سادگی و جزئیرو با این چنین خشم و عصبانیتی بیان کرد.این مفهوم همانندسازی در کودکی میتونه اتفاق بیفته و قالب اوقات و متأسفانه در جهت‌های بد و منفیست.احتمال سوم نتیجه‌گیری یا کانکلوژن هست.
کودک انسانی فکر شاید به اون صورت نمی‌کنه اصلاً نداره اونگونه پروسه یا فرایند ذهنی نداره اما کودک انسانی به نتیجه می‌رسه و اون نتیجه عبارت از این است که این شی بده درداوره رنجآوره تلخه این یکی شیرینه جالبهخوبه و این نتیجه‌گیری رو برای خودش نگه می‌داره و قالب اوقات ما این نتیجه‌گیری رو برای تمام عمر حفظ می‌کنیم بنابراین مطلب دیگری که تو این ۳ سال در وجود من و شما می‌نشینه و زندگی من و شمارو برای همیشه مشخص می‌کنه موضوع نتیجه‌گیری‌ست و بالاخره کودک انسانی به شرایط و اوضاع پاسخ نمیده مانند پدیده‌های دیگر طبیعت در آغاز زندگی واکنش نشون میده ریاکشن یعنی وقتی که شما کاری می‌کنید پاسخی رو که از قبل آمادهداره جواب میده و در اختیار می‌گذاره به این صورت عمل نمی‌کنه که اوضاع رو تجزیه و تحلیل کنه به نتایجی برسه در یک جا یک پاسخ در جای دیگه پاسخ دیگه‌ای بده.
همیشه پاسخ از قبل نوشته شده مشخص و معین خواهد بود.
سخنران سه نتیجه مهم ۱۴ ماه اول را بررسی می‌کند: اعتماد، امنیت و آرامش. او توضیح می‌دهد که این پایه‌ها چگونه از رفتار والدین و محیط اولیه شکل می‌گیرند.
بنابراین با توجه به این مطالب هست که به نظر می‌رسه در ۳ سال اول آنچه را که در دوربر من و شما می‌گذره و آنچه که پدر و مادر ما با ما انجام میدن به گونه‌ای داخلی و درونیمیشه و مانند استخوان و گوشت ما در درون وجود ما جا می‌گیره و از این به بعد در حالت عادی و معمولی من و شما سراغ اون میریم و از خودمون رفتاری و یا حالاتی رو نشون میدیم کهتحت تأثیر اون شرایط است به همین همین جهت است که در ۱۴ ماه اول اهمیت داره که ببینیم فرزند ما، عزیز ما چگونه تصمیم‌هایی می‌گیره، به چنین نتیجه‌گیری‌هایی می‌رسه، چگونه موضوع‌ها و مطالب رو در وجود خودش شرطی می‌کنه.اولین و مهم‌ترین حالت در ۱۴ ماه اول این است که کودک انسانی به این نتیجه می‌رسه که باید اطمینان کنه و یا اطمینان نکنه.یعنی تراست در مقابل نداشتن نیست تراست یا نداشتن اطمینان قرار می‌گیره.
انسان در ۱۴ ماه اول هست که به این نتیجه می‌رسه که آیا من می‌تونم به خودم اطمینان کنم؟به قولی که به خودم میدم؟به قراری که با خودم می‌گذارم؟تصمیمی که برای فرداها گرفتم یا اینکه خودم به خودم اطمینان ندارم؟این اطمینان رو در خصوص دیگران دارد.آیا اگر کسی به من قول داد که فردا چنین کاری رو می‌کنه یا نمی‌کنه چنین خواهد کرد یا نخواهد کرد؟آیا من باور دارم به اینکه دیگری اینگونه که گفته یا من مایلم یا شنیدم عمل می‌کنه یا عمل نخواهد کرد؟و بالاخره در جهان و آنچه که جهانیان انجام میدن، آنچه که در اتفاق میفته، آیا میشه اطمینانی کرد؟آیا من از خانه که بیرون رفتم اتومبیلم همچنان بیرون هست؟آیا دکتری که به من گفته این دارو برای این بیماری مفید هست یه چنین نقشی رو داره یا نداره؟بنابراین ملاحظه می‌کنید که در ۱۴ ماه اول هست که سنگبنای شخصیت من و شما که اطمینان هست گذاشته میشه.
برخی از مردم دنیا همیشه نسبت به همه چیز نامطمئنن.همیشه این حالت عدم اطمینان رو نسبت به خود و دیگران دارن.هرگز به من نفرمایید که من این اطمینان رو نسبت به خودم دارم اما نسبت به دیگری ندارم یا نسبت به دیگران دارم اما نسبت به خودم ندارم.واقعیت مسئله این است که من و شما اگر اطمینان داریم درست مانند زبان خارجی که می‌دانیم اون رو بلدیم هم برای خودمون و هم دیگران و اگر بلد نیستیم برای هیچ‌کس بلد نیستیم.بنابراین این تصور و توهم که من به خودم اطمینان دارم اما به دیگران ندارم یا به جهان و جهانیان ندارم با واقعیات نمی‌خونه.مطلب دوم موضوع امنیت هست.کودک انسانی در ۱۴ ماه اول میتونه به امنیت برسه.اون زمانی که اتفاقاتی در دوربر او میفته که او رو به مرحله‌ای می‌رسونه که ثبات و قراری پیدا می‌کنه و درست میتونه به خاطر رفتار اطرافیان گرفتار نگرانی، اضطراب و حتی وحشتی بشه.
اضطراب و وحشتی که برخی از اوقات میتونه کاملاً اون رو از پا دربیاره.کودک انسانی در اون ۱۴ ماه اول اگر گرفتار این وحشت و اضطراب شد به نظر می‌رسه که فقط د چیز کمی میتونه به او کمک کنه.یکی مواد مخدر هست و یکی باورهای بسیار تند و افراطی مذهبی و یا فلسفی به بیان دیگه کودکی که به عدم امنیت رسیده باور به این نداره که جهان جای امن و امانی هست باورش این هست که آسیبقطعی و حتمی هست در یه چنین شرایطی دائماً نگرانه و مضطربه تا اونجایی که در یکی از این برنامه‌های رادیوی خانمی به این نکته اشاره کاره کرد که من همیشه نگرانم و اگر یه روز نگران نباشم اون موقعنگران میشم که چرا من امروز نگران نیستم یعنی حتی برای نگران نبودن هم افرادی هستند که نگران میشن بنابراین عامل دیگه مسئله امنیت و یا نداشتن امنیت هست این نگرانی و اضطراب عمیقی که در وجود من می‌نشینه و
دائماً درباره همه چیز با من هست حتی وقتی که حوادث و اتفاقات خوبی داره اتفاق میفته من همچنان نگران برهم خوردن یا خراب شدن و یا تمام شدنش هستم.عامل سوم مسئله آرامش اینکه من راحت و آسوده قرار می‌گیرم و یا بی‌قرار و بی‌تاب بودن منه.رسلس من آدم بی‌قراری هستم.بی‌تابی هستم.آدمی هستم که امان و قرار ندارم.آدمی هستم که دائماً باید درگیر کاری باشم تا بتونم وجود از کنترل خارج شده خودم رو به نوعی در اختیار بگیرم.اضافه شاید انرژی یا انرژی که نمی‌دونم باهاش چیککار کنم رو در اختیار دارم که به خاطر اون دست به فعالیتی می‌زنم و همه این ناشی از اون حالت بی‌قراریست که من و شما می‌تونیم در کودکی پیدا کنیم.بنابراین همانگونه که تا به حال اشاره کردم مسئله داشتن اطمینان و یا نداشتن اطمینان مسئله داشتن امنیت و یا از دست دادن امنیت و یا حالت قرار داشتن در مقابل بی‌قراری از نتایجیست که من و شما به دلیل
آنچه که در اطراف ما اتفاق افتاده و یا پدر و مادر با ما رفتار کردن می‌تونیم داشته باشیم یا نداشته باشیم اجازه بدید که بعد از شنیدن چند پیام به دنباله این گفتار بنده ادامه بدم.
این بخش به اعتمادبه‌نفس، امیدواری، خوش‌بینی، مثبت‌نگری، سازندگی و پشتکار می‌پردازد. سخنران نشان می‌دهد که این ویژگی‌ها نیز عمدتاً در ۱۴ ماه اول زندگی پایه‌گذاری می‌شوند.
لطفاً با ما باشید.
پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از دکتر فرهنگ هلاکویی.
بینندگان عزیز و ارجمند دوستان گرامی در قسمت پیشین بنده به این نکته اشاره کردم که اگر پدر و مادر در ارتباط با عزیزان و فرزندانشان نکاتی رو رعایت نکنند احتمالاً مسائل و مشکلاتی رو می‌تونن به وجود بیارن واگر برخورد درستی با عزیزانشون داشته باشن به اون‌ها اطمینان امنیت و آرامش میدن موضوع دیگری که در ۳ سال اول و مخصوصاً در ۱۴ ماه اول اتفاق میفته موضوع اعتماد به نفس هست.سلف کانفیدنس می‌دانیم که اعتماد به نفس به معنی این است که من از عهده انجام کارها برمیام و کسی که اعتماد به نفس نداره فردیست که میگه من از عهده انجام کارها برنمیام.بنابراین به زبان دقیق باید گفت که همه مردم همیشه اعتماد به نفس دارن فقط با این تفاوت که برخی باور و نظرشون این هست که از عهده انجام کارها برنمیان و بنابراین اعتماد به نفس منفی دارن و گروهدیگری کسانی هستند که معتقدن از عهده انجام کاری برم وزنشون رو می‌تونن کم کنن زبان انگلیسی رو می‌تونن یاد بگیرن دانشگاه رو می‌تونن تموم کنن و بنابراین اعتماد به نفس مثبت دارن آسیب ۱۴ ماه اول سبب میشه که
من گرفتار اعتماد به نفس منفی بشم.یعنی کسی هستم که فکر نمی‌کنم.نظرم اینچنین نیست که از عهده انجام کارها برمیاد و کسی که از پدر و مادری برخوردار که رفتار درست مناسبی با او داشتند به این نتیجه می‌رسه که من از عهده انجام کارها برخواهم آمد و توانایی و قابلیت‌هایلازم رو خواهم داشت.پس بنابراین اعتماد به نفس مثبت و منفی اون مرتبط به ۱۴ ماه اول زندگی من و شماست.مورد دیگر امیدواریست.کودکی که شرایط لازم برای او فراهم باشه موجودیست که این امید رو به آینده و این امید رو در دیگران و به دیگران داره و کسی که آسیب دیده دچار مسئله ناامیدیست.باور اوی هست که آنچه که اتفاق افتاده همچنان بد و بدتر خواهد شد.جهان روی بهتری نخواهد دید.رابطه من بهتر نخواهد شد.زندگی من شرایط مطلوب‌تری پیدا نمی‌کنه و بنابراین شما با موجود ناامیدی روبهرو هستید که این موجود ناامید برخی از اوقات به صورت و حالتی درمیاد و رفتار و شرایطی رو به وجود میاره که به جهت جبران همه این
ناامیدی در زمینه‌هایی دست به نوعی خوش‌خیالی و خوشباوری‌های عجیب و غریب می‌زنه.به این معنا که آنچه که غیرممکن هست و یا اصلاً امکان اون وجود نداره رو کاملاً ممکن می‌بینه و در زندگی باور به مطالب و موضوع‌هایی داره و امید به اتفاق حوادثی داره که بیشتر به معجزه شبیهه وبه امید آن روز و یا آن اتفاق ای بسا دست به روی دست می‌گذاره و کاری رو که باید انجام بده انجام نمیده.مطلب دیگر موضوع خوشبین و بدبین بودن هست.روزی که صحبت از خوشبینیست سخن از این است که من به جنبه خوب قضایا توجه دارم ولی از جنبه بد و منفی باخبرم.میل به تغییر و دگرگونی اون دارم و می‌دونم که چگونه میشه جنبه بد و منفی رو از میان برد و در این راه قدم برمی‌دارم.بنابراین فرد خوشبین کسی نیست که به نیمه پر لیوان نگاه می‌کنه.فرد خوشبین کسیست که توجه و تمرکز او به نیمه پر لیوان هست اما خبر از خالی بودن لیوان یا نیمی از اون داره.
می‌دانه چرا لیوان نیمه‌ش خالیست.می‌دانه چگونه میتونه این نیمه خالی رو پر کنه و بر این کار مصمم و انتخاب خودش رو کرده و در این راه قدم برمی‌داره و تا پایان کار رو ادامه میده.بنابراین مفهوم خوش‌بینی با مفهوم فقط به جنبه مثبت حوادث نگاه کردن کاملاً مختلف و متفاوته و اگر انسان خوشبین نباشه به جنبه بد و منفی توجه می‌کنه و به حوادث بدی که میتونه اتفاق بیفته و گرفتاری‌هایی رو ایجادکنه.مطلب دیگری که در ۱۴ ماه اول زندگی هست مسئله مثبت و منفی بودنه.نگاهی که من و شما می‌کنیم به جنبه مثبت و به صورت مثبت است.آیا می‌گردیم تا چیزی رو پیدا کنیم که خوب هست؟چون می‌دونید انسان چیزی رو پیدا می‌کنه که به دنبالش می‌گرده.اگر شما به محلی برید و به دنبال وسائلی باشید که جالب و جاذبن، زیبا هستن، اون‌ها رو پیدا می‌کنید و اگر شما کسی هستید که احتمالاً به دنبال چیزی می‌گردید که کثیف هست و آشغال هست و بد، احتمالاً
ظرف‌های آشغال رو خواهید دید.بنابراین مسئله مثبت و منفی بودن معناش این هست که من و شما در زندگی کوشش می‌کنیم که به جنبه‌های مثبت حوادث توجه کنیم و به دنبال اون بگردیم.این حادثه در کودکی اتفاق میفته.کودکی که با شرایطی روبهرو میشه که برای او جالب و جاذب هست به دنبال اون می‌گرده و کودکی که احتمالاً درد و آسیبی از رفتن به دنبال چیزی پیدا کرده خودشو دور نگاه خواهد داشت و بالاخره آنچه کهاهمیت داره مسئله سازنده بودن و یا ویرانگر بودنه.کودک در ۱۴ ماه اول می‌آموزه که بسازه، به وجود بیاره، خلق کنه، داشته باشه، نگه داره و میتونه اگر در شرایط نامناسبی قرار بگیره حالت ویرانگر و برهم‌زننده رو داشته باشه.اصولاً به دنبال عیب و ایراد می‌گرده و بعد از اون وقتی که به اونجا رسید هر چیزی رو که به دوربر خودش و در کنار خودش می‌بینه رو از میان می‌بره و به همین دلیل است که همراه با
این نگاه سازنده و ویرانگر دو حالت نزدیک به اون رو پیدا می‌کنه.یکی کودکی که کوشش می‌کنه و پشت کار داره و کاری رو که آغاز کرده تا به آخر ادامه میده اون رو به موقع شروع می‌کنه و به موقع خاتمه میده و یا اینکه احتمالاً و درست برعکس کودکیست کهکار رو شروع نمی‌کنه و بعد از اینکه شروع کرد خودش از قبل می‌دونه با موانع و مشکلاتی همراه خواهد بود و در میانه کار اون رو رها می‌کنه و به دنبال کار دیگری میره.به همین جهت است که ملاحظه می‌کنید من و شما می‌تونیم در دوران ۱۴ ماه یا ۱۸ ماه اول زندگی حالاتی رو پیدا کنیم.اطمینان رو، امنیت رو، آرامش رو، اعتماد به نفس مثبت رو، موجودی امیدوار بودن رو، خوشبین بودن رو، مثبت و سازنده و بالاخره دارای پشت کار بودن رو یا درست در جهت عکسش قرار بگیریم.معلوم هست که اگر در ۱۴ ماه اول رفتار پدر و مادر موجب همه این‌ها و یا همه این پدیده‌های خوب در زندگی من بشه و یا احتمالاً اشتباهات و اشکالات اون‌ها سبب بشه که من گرفتار مسائل و مشکلاتی
بشم اون زمان به راحتی میشه گفت که آنچه که ادعا شده در ۳ سال اول بیش از ۳۰ وجود من و شما شکل و پر می‌گیره واقعیتی که باید بهش توجه و اعتنای بسیار کرد همانگونه که به آگاهیتون رسوندم اطمینان امنیت آرامش اعتماد به نفس مثبت امیدوار بودن خوشبین مثبت سازنده و دارای پشت کار بودن همه و همه بیش از هر جای دیگر زندگی من و شما مرتبط به ۱۴ ماه اول زندگیست و به همینجهت است که قالب اوقات این پرسش مطرح میشه که چه باید کرد و به نظر می‌رسه که اگر ۱۰ موضوع یا مورد دقیقاً مورد توجه قرار بگیره و پدر و مادر حد ممکن و مقدور به اون‌ها توجه لازمرو بکنن.این فرصت و امکان رو فراهم می‌کنن تا اینکه فرزندشون همه آنچه را که خوب و مثبت هست و خدمتتون عرض کردم رو داشته باشه در غیر این صورت به جنبه بد و منفی خواهد افتاد.
سخنران به اهمیت تولد آسان و بی‌خطر می‌پردازد و آسیب‌های احتمالی هنگام زایمان را توضیح می‌دهد. او از کمبود اکسیژن، آسیب بدنی و عوارض دیگر به‌عنوان عوامل مهم خطر یاد می‌کند.
یعنی به جای گلستان متأسفانه گرفتار خارستان خواهند شد.مورد اول که احتمالاً خارج از کنترل پدر و مادر هست تولد ساده، راحت و خوب هست.این عمل ظاهراً طبیعی متأسفانه از نظر برخی و برای بسیاری یک فاجعه هست.به طوری که بسیاری از بچه‌ها در مسیر تولد هست که بیشترین آسیب رو برای تمام عمر خودشون خواهند دید و گرفتار خواهند شد.تولدی که سخته، خطرناکه و بده نه تنها برای فرزند و نوزاد بلکه برای مادر بدون تردید از مواردیست که در طول تاریخ یکی از بزرگ‌ترین عامل مرگ و میر کودکان و متأسفانه مادران بوده.در اینجا ۴ار مشکل اصلی میتونه به وجود بیاد.اون زمان که این تولد با اشکالاتی همراهه.کودک مدت بسیار طولانی در این مسیر قرار می‌گیره.شرایطی به وجود میاد که حال او ضربان قلبش، رسیدن اکسیژن به مغزش و یا اتفاقات دیگری میافته و به همین جهت است که میتونه اولین آسیب و ضربه رو کودک انسانی در وقت تولد ببینه و به همین جهت
است که وقتی که چنین شرایط غیرعبدی پیدا میشه احتمالاً به تجویز پزشک شاید سزارین بهترین راه است که مانع از آسیب‌های بیشتر برای کودک و احتمالاً مادر خواهد بود.اما ۴ار مشکل اصلی خودشو در وقت تولد نشون میده.اول نرسیدن اکسیژن هست.این نرسیدن اکسیژن سبب میشه که مقدار زیادی از سلول‌های مغزی از میان برن و چون هرگز جانشین و جایگزینی نخواهند داشت برای همیشه کودک از اون محرومه و این از دست دادن سلول‌های مغزی از یک طرف موجب افسردگیو از طرف دیگر گرفتاری دیگر یعنی کمبود توجه و تمرکز اتنشن دفست دسدر و یا کمبود توجه و تمرکز همراه با فعالیت بیش از حد اتنشن دفتر هایپر دیساردر میشه حالتی که در کودکان متأسفانه بین ۲ تا ۷دیده میشه و ناشی از آسیب تولد هست مورد دوم آسیب بدنیست بسیاری از بچه‌ها در وقت تولد ممکنه گرفتار این بشن که دستشون در بره پاشون در بره و یا احتمالاً آسیبی از این قبیل ببینن سوم برخی از
اوقات داروهایی که لازم هست مصرف بشه و در ارتباط با مادر و زایمان او مصرف میشه به کودک به دلیل دلیل طولانی شدن دوران تولدش انجام می‌گیره و بالاخره مورد چهارم اون زمانیست که مواد زیادی مانند ریختن مدفوعبه ریه کودک و یا احتمالاً به دلیل اینکه از مسیری می‌گذره که مادر دچار بیماری هرکپیس بوده که از اون بی‌خبر بوده حتی موجب کوروی کودک خواهد شد.بنابراین ملاحظه می‌کنید که در ۱۴ ماه اول مسئله اصلی و اساسی میتونه با تولد کودک آغاز بشه و در نتیجه همه تدابیر لازم رو من و شما باید رعایت کنیم تا بتونیم فرزندی رو که به این دنیا میاریمسالم باشه و با راحتی و آسودگی به این دنیا قدم بگذاری به همین جهت است که برخی از اوقات بچه‌هایی که بعد از فرزند اولی که سزاری ین شده به این دنیا میان و در نتیجه از آغاز تکلیفکار روشن هست و روز معین و مقرری فرزند رو از شکم ما در بیرون میارن از نظر سلامت روانی حال بهتری دارن گرچه به دلیل اینکه آخرین کوشش‌ها رو به جهت نفس کشیدن و تنفس خودشون انجام نمیدن کمی
ریه اون‌ها ضعیف هست و برخی از اوقات با بعضی از بیماری‌هایی مانند آسم آلرژی و از ما همراه خواهد بود اما درصد آنچنان ناچیزه که کاملاً میشه اون رو نادیده گرفت.
در این بخش بر دور نگه داشتن کودک از درد و رنج در ماه‌های نخست تأکید می‌شود. سخنران درباره دردهای گوارشی، گوشدرد، واکسن، جراحی و خطرات محیطی برای نوزاد توضیح می‌دهد.
اجازه بدید که دنباله این سخن رو بعد از شنیدن چند پیام بنده داشته باشم.لطفاً با ما باشید.
پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان برنامه‌ای از دکتر فرهنگ هلاکویی.
بینندگان عزیز و ارجمند سروران گرامی در بخش پیشین به این نکته اشاره کردم که به نظر می‌رسه اگر مایلیم فرزندی داشته باشیم که از سلامت روانی برخوردار باشه احتمالاً در ۱۰ زمینه باید مواظب حالات و رفتار عزیزانمون ویا خودمون باشیم.مورد اول همانگونه که عرض کردم این بود که تولد کودک بتونه به راحتی به سهولت و خوبی به انجام برسه و مورد دوم مسئله درد و رنج در ۱۴ ماه اول زندگیست.پدر و مادر باید همه توانایی‌های خودشون رو به کار بگیرن تا بتونن فرزندشون رو از اینکه دردی بکشه و رنجی ببره دور نگه دارن.در ۱۴ ماه اول جایی به جهت درد و رنج در زندگی کودک نیست.متأسفانه توهمی در این زمینه تا سال‌ها میان مردم شایع بود و وجود داشت که کودک انسانی درد نمی‌کشه و چون کودک بعد از مدت کوتاهی آرام می‌گرفت فرضشون بر این بود که درد کمی می‌کشه یا اصلاً درد نمی‌کشه
و در نتیجه برخی از اوقات حتی کار جراحی و عمل رو و یا رفتار دیگری رو با کودک روا می‌داشتن و حالا که امروز می‌دونیم کودک انسانی علاوه بر پنج حسی رو که همه ما داریم و او همداره دو حسش از کودکی دقیقاً کار می‌کنه.یکی مسئله درد هست و دیگری درجه حرارت یا گرما و سرما.کودکی که در شکم مادر با درجه حرارت ۳۸ زندگی کرده در وقت ورود به این دنیا حتماً احساس سرما می‌کنه و به همین جهت است که مراقبت‌های اولیه باید صورت بگیره تا بدن او گرم باشه و بدون فردیدآغوش مادر بهترین گرما رو میتونه به او بده.به هر حال آنچه که اهمیت داره این هست که کودک انسانی باید از هر نوع درد و رنجی دور نگه داشته بشه.متأسفانه برخی از بچه‌ها به دلایل فراوان که هنوز کاملاً ناشناخته هست گرفتار درد جهازمه یا معده میشن و این تا ۳ ماهگی میتونه ادامه پیدا کنه و این درد مخصوصاً وقتی که پدر و مادر کاری براش نمی‌تونن بکنن
و فقط می‌تونن فرزندشون رو اگر او اجازه بده و نشون بده در آغوش بگیرن و امید رو داشته باشن که این دو سه ماه پشت سر گذاشته بشه اولین و بیشترین ضربه رو به فرض فرزند من و شمامی‌زنه.دوم موضوع گوشدردهای مکرر و مخصوصاً عفونی فرزند من و شماست.بنابراین وقتی که کودک انسانی با مسئله گوشدرد همراه میشه به ویژه اینکه برخی از اوقات بسیار شدید و آزاردهنده است باید همه کوشش‌ها رو به کار برد که اون رو بتونیم از این درد دور کنیم.بیماری‌های دیگری مخصوصاً بیماری‌هایی که درآور هستند میتونه کاملاً زندگانی کودک رو در ۱۴ ماه اول با مسائل و مشکلاتی همراه کنه.زدن واکسن برخی از اوقات برای بچه‌ها بسیار سنگین و گران تمام میشه.خیلی از کودکان مخصوصاً بعد از ۶ ماهگی احساس خوبی از این ندارن که مادرشون اون‌ها رو در اختیار غریبه‌ای می‌گذاره که چنین دردی رو به او وارد می‌کنن و برخی از بچه‌ها به دلیل تب و درد بعدش احتمالاً
این احساس بد رو همچنان ادامه میدن.به همین جد است که باید همه تدابیر رو به کار برد که این کار به ساده‌ترین و راحت‌ترین صورت ممکن خودش انجام بشه.متأسفانه برخی از بچه‌ها در همون ۱۴ ماه اول یا بعد از اون گرفتار بیماری‌هایی میشن که احتیاج به جراحی داره و این جراحی‌ها گرچه خودش ممکنه کم‌درد و بی‌درد باشه، دردهای بعدی اون مسئله آفرین هست.زمین‌خوردگی بچه‌ها، سوختگی بچه‌ها، نیش حشرات، تصادف و بالاخره تغییر درجه حرارت سرما و گرما از موارد و مطالبیست که پدر و مادر همیشه باید مواظب باشن.یعنی من و شما باید همه کوشش‌هامون رو به کار ببریم تا عزیزانمون هیچ دردی در ۱۴ ماه اول نکشن و هیچ رنجی رو به اون‌ها تحمیل نکنیم.
سخنران اهمیت نوازش، تحریک حسی، بازی و ثبات در برنامه روزانه کودک را شرح می‌دهد. او همچنین بر برآوردن فوری نیازهای نوزاد و پرهیز از تحمیل و تغییرات ناگهانی تأکید می‌کند.
عامل سوم موضوع نوازش یا استروک هست.به این معنا که امروز می‌دونیم کودک انسانی در وقت تولد دارای پوستی بسیار حساس هست و مایل هست که حتماً مورد نوازش قرار بگیره و این نوازش تنها از طریق لمس کردن نیست بلکه با نگاهی مهربان و باصدایی آرام و شمرده و شفاف حتی آهنگین گفتگو با کودک و نوازش کردن بدن او بهویژه در وقت خوردن شیر به او امنیت و آرامشی رو میده که شما بعداً با هزاران هزار دارو و با هزاران هزار تدبیرنمی‌تونید به وجود بیارید.این ارتباط سبب میشه که اگر این نوازش وجود داشته باشه فرزند من و شما این ارتباط رو برقرار کنه و مخصوصاً گرفتار دو حالت متضاد نشه.به این معنا که در هر رابطه‌ای به دنبال نزدیکی بیش از حد هستن تا اونجایی که حتی طرف مقابل خودشون رو می‌تونن خسته کنن و انتظار اون‌ها فراسوی توان هر کسیست و یا درست برعکس از هرگونه تماسی از
هرگونه نزدیکی از هرگونه نوازشی نه تنها بدشون میاد بیزارن یعنی مایل نیستن هیچ‌کس به بدن اون‌ها نزدیک بشه و یا اون‌ها رو لمس کنه و این هر دو دقیقاً ناشی از آسیبیست که کودک انسانی در ۱۴ ماه اولخورده و از نوازش مادر دور بوده.به همین جهت است که می‌دانیم حتی کودکان می‌تونن به دلیل نبودن نوازش بمیرن.یعنی صبح که سراغ اون‌ها میرن در بسیاری از شیرخوارگاه‌ها یا در کنار مادرانی که به دلیل اعتیاد یا به دلیل بیماری روانی یا به خاطر نادانی به فرزندشون چند روزی توجه نمی‌کنن وقتی که سراغ کودکشون میرن در خوابمردن و نشون میده که موضوع نوازش نیاز بسیار مهم و اصلی و اساسیست که خوشبختانه در وقت شیر دادن مادر به فرزند همه اون جنبه‌ها ها گرمای بدن مادر بوی بدن او بوی شیر نوازشی که می‌کنه نگاهی کهمی‌کنه لبخندی که داره صدایی که داره همه و همه رو میتونه برای فرزند فراهم کنه و بدون اون گرفتاری خواهد بود که در اینباره توضیح بیشتری عرض خواهم کرد عامل چهارم مسئله تحریک و تحرک و برانگیختن کودک و
درگیر و فعال کردن کودک در زندگیست به این معنا که کودک انسانی نمی‌تونه لخت به جایی بیفته.نمی‌تونه به بهانه اینکه صداش در نمیاد و بچه آرومی هست مورد توجه و اعتنا قرار نگیره.بلکه پدر و مادر باید از هر فرصتی استفاده کنن که حواس او رو به گونه‌های مختلف تحریک کنن و با بغل کردن او، کج و راست کردن او، غلقل کردن او، دستش رو پایین و بالا بردن، پاهاشو پایینو بالا بردن، دستشو این‌ور و اونور بردن، سرشو این‌ور اونور به راحتی کج و رافت کردن، حتی در مقابل خود قرار دادن صورت رو تغییر دادن، صدا رو کم و زیاد کردن، چشم رو گشاد و تنگ کردن بهنوعی کودک رو به خودشون نزدیک کردن و دور کردن سر رو به صورت‌های مختلف حرکت دادن در تمام این زمینه‌ها شرایطی رو فراهم بکنن که کودکش رو بتونن برانگیخته کنن و درگیر و فعال کنن تا بتونه روابطی رو
که در میان سلول‌های مغزیش احتیاج داره به وجود بیاره رو فراهم کنه.معلومه که در یه چنین حالتی هر نوع اشیایی که میتونه توجه کودکو جلب کنه و مشغول کنه، هر نوع صدایی و یا حرکتی یا نوری و یا رنگی به بچه میتونه کمک کنه.یکی از اون‌ها بعد از حدود ۲ ماهگی گردش هست چه در داخل اتومبیل وقتی که به او فرصت میدن منظره‌های دوربر رو ببینه به ویژه اون زمانی که اتومبیل آهسته حرکت می‌کنه چه وقتی که در گالسکهست ولی بهتراز اون اون زمانی که در آغوش پدر یا مادر هست و یا روی گردن پدر و مادر هست یا جلوی پدر و مادر یا پشت پدر و مادر بسته است به بیان دیگه فرصتی پیدا می‌کنه که با تنوعجهان و دگرگونی‌های اون آشنا بشه.البته این تغییر و دگرگونی باید به آهستگی صورت بگیره تا کودک بتونه اطلاعاتی رو که از بیرون می‌گیره به نوعی در اون ساختار ذهنی خودش جا بده و به حوادث و اتفاقات قبلی که در زندگی داشته پیوند تا
از این طریق بتونه یه مجموعه هماهنگی رو برای خودش به وجود بیاره درست در مقابل این حالت که تحریک یعنی موتیویشن و تحرک کودک است.مورد شماره ۵ درست برعکس جنبه یکنواختی و شباهت رو داریم.به این معنا که کودک انسانی باید درباره روابط اصلی و اساسیش و حوادث مهم زندگیش همه جا یکدست و یکنواخت با او برخورد بشه.تا اونجایی که بهترین کودک کودکیست که فقط یک نفر از او مراقبت می‌کنه و اگر پدر یا دیگران به مادر کمک می‌کنن کمک می‌کنن دقیقاً کاری رو انجام میدن که مادر با فرزندش انجام میده اصلاً به دنبال تنوعو تفاوت رفتاری نیستن همیشه او رو در یک جا می‌نشانند که به او غذا بدن همیشه اون رو با یک نوع فنجان یا لیوان و بشقاب آشنا می‌کنن و به بیان دیگه دنیای کودک رو انقدر ثابت می‌گیرن کههمه چیز برای او از ثبات و قراری برخوردار باشه.
در یک اتاق کاغذ دیواری اتاق رو عوض نمی‌کنن.محل رو دگرگون نمی‌کنن.فرصتی رو که به فرزندشون میدن این هست که همیشه بدونه با چه چیزی روبهرو میشه.مخصوصاً در چهارچوب تغذیه، خوابش، نظافت و بازی.یعنی روزی که مادر می‌خواد فرزندش رو شیر بده یا به او غذا بده همیشه یک گونه اون زمانی که می‌خواد او رو بخوابونه همیشه یک نوع آداب و رسوم رو رعایت کنه در یه شرایط مشخصی او رو قراربده و همیشه یکگونه عمل کنه اون زمانی که او رو نظافت می‌کنه حتی آبی که مصرف می‌کنه درجه حرارتش ثابت باشه و نوعی که فرزندش رو تمیز می‌کنه و یا احتمالاً با او بازی‌هایی رو می‌کنه که بعد ازاینکه بچه کاملاً اون رو آموخت و حتی باهاش خسته شد، آهسته بازی تازه‌ای رو به اون سیستم و مجموعه اضافه می‌کنه.بنابراین ملاحظه می‌کنید که در این گونه موارد بسیار مهم هست که فرضاً با تغییرات زیادی روبهرو نباشه.
رفتن به مهمانی، آمدن افراد زیاد به عنوان مهمان، رفتن سفر قالب اوقات این نظم و ترتیب رو به هم می‌زنه و خیلی از اوقات پدر و مادری که آدابی، رسومی، مراسمی رو برای فرزند خودشون آنچنان به وجود آوردنکه به خاطر اون راحت غذاش رو می‌خوره یا می‌خوابه به یکباره با سفری همه اون‌ها رو بره هم می‌ریزن و بنابراین ای بسا نه تنها ماه‌ها، خیلی از اوقات غیرممکن هست که او رو بتونن به اون حالت قبلیو مرتب و منظمی که داشته برگردونن و به همین جد است که هر نوع دگرگونی در ۱۴ ماه اول در زندگی کودک مسئله آفرین خواهد بود.مورد ششم برآوردن نیازهای کودک بلافاصله است به این معنا که در ۱۴ ماه اول هیچ کودکی حتی یک ثانیه نباید به امد منتظر و متوقف بمونه.به مجردی که شیر خواست و اولین علامتو داد باید به او شیر داد.به مجردی که سر خودش رو کج کرد و یا نشون داد که شیر نمی‌خواد باید او رو باهاش کاری نداشت.
احتمالاً برخی از اوقات در کودکی بچه‌ها بازی می‌کنن.بنابراین باد منتظر بود که دوباره چگونه می‌خوان این بازی رو آغاز کنن.معلوم هست که وقتی که دستش رو دراز می‌کنه و می‌خواد به آغوش شما بیاد بلافاصله بادور رو بغل کرد.وقتی که در بدن شما نشون میده که می‌خواد پایین بیاد و می‌خواد در جایی قرار بگیره بلافاصله بادور رو رها کرد.تمام پیام عبارت از این است که باید به او گفتت توو توانایی که آنگونه که می‌خوای زندگی کنی و به مجرد انتظارت ما بلافاصله اون رو برآورده می‌کنیم تا اون نتایجی رو که قبلاً خدمتتون عرض کردم رو بتونهداشته باشه.بنابراین به هیچ وجه پدر و مادر در هیچ شرایطی قرار نیست هیچ چیزی رو به فرزندشون تحمیل کنن مگر اینکه ضرورت پزشکی داشته باشه اون زمانی که به او واکسن می‌زنن و الا دنیای کودک اذان اوست و اوتعیین کننده است که می‌خواد بخوابه یا نه می‌خواد در آغوش باشه یا نه می‌خواد غذا بخوره یا نه می‌خواد احتمالاً سرشو به این سمت یا اون سمت ببره یا نه و اگر از من و شما انتظار داره که
براش آواز بخونیم اگر انتظار داره که بهش لبخند بزنیم یم اگر به نوعی پیامی می‌فرسته که ممکنه در ۸ یا ۱۰ ماهگی کاملاً مشخص باشه بازی رو انتظار داره من و شما قراره نیاز کودک رو بلافاصله برآورده کنیمتا او به این نتیجه برسه که دنیا جای خوبیست من نیازهام رو به راحتی می‌تونم برآورده کنم من کاملاً می‌تونم با دیگران ارتباط برقرار کنم همه اون‌هایی که دوربر من هستن با تمام وجودشون در مسیر راحت و آرامشمن حرکت و عمل می‌کنن و بنابراین ملاحظه می‌کنید که بسیار مهم هست که پدر و مادر این اصول رو رعایت کنن.
این بخش به تأثیر سلامت جسمی و روانی والدین و اطرافیان بر کودک می‌پردازد. سخنران توضیح می‌دهد که بیماری، خستگی، افسردگی و بی‌حوصلگی والدین چگونه به کودک منتقل می‌شود.
شماره هفتم سلامت فیزیکی و روانی پدر و مادر و اطرافیان است.اگر پدر و مادری بیماری‌های فیزیکی دارن هر اندازه هم که کوشش کنن اون رو از فرزندشون دور نگه دارن یا به گونه دیگه وانمود کنن متأسفانه تأثیر بد و منفیش به بچه‌ها منتقل میشه.اگر گرفتار مریضاری هستند و یا احتمالاً کسانی هستن که با مشکلاتی روبهرو هستن تأثیر بد و منفیش اونجا فرستاده میشه.بنابراین اصولاً بیمار و بیمارداری و بیماری برای کودک آزاردهندهست.قیافه‌های بسته، قیافه‌های خسته، افراد نگران، همه و همه به نوعی این پیام رو از دور و نزدیک به بچه می‌فرستن.به همین جست اهمیت داره که ما محیط زندگی کودک رو با بیمارستان اشتباه نگیریم و متوجه باشیم که هر نوع بیماری برای بچه به صورت مستقیم و غیرمستقیم صرف نظر از گرفتاری مربوط به سرایت بیماری میتونه آزاردهنده باشه.معلوم است که در اینجا اگر پدر و مادری و مخصوصاً مادری اگر از فرزندش مراقبت می‌کنه افسره هست، مضطرب هست، عصبانی هست و گرفتاری‌های دیگری داره، دقیقاً به فرزندش میتونه آسیب بزنه.
پدر و مادری که خسته هستن، بی‌حوصله هستند، ناآگاه هستند، بی‌انرژی هستن، بی‌اعتنا نسبت به بچه هستن، می‌تونن کاملاً فرزندشون رو از پا دربیارن.بنابراین برای داشتن فرزندی از نظر فیزیکی و روانی سالم ما احتیاج به پدر و مادری سالم داریم که محیط سالمی رو برای فرزندشون فراهم کنن و خودشون رو با اصولی آشنا کنن که احتمالاً میتونه فرزندشون رو از نظرسلامتی کمک کنه.
سخنران درباره افسردگی پس از زایمان، بیبی‌بلو و افسردگی کامل مادران توضیح می‌دهد. سپس به اهمیت آگاهی، توانایی و تأمین مالی خانواده برای مراقبت درست از کودک می‌پردازد.
اجازه بدید که بعد از شنیدن چند پیام دنباله این سخن رو با شما عزیزان داشته باشم.لطفاً با ما باشید.
پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از دکتر فرهنگ هلاکویی.
بینندگان عزیز، دوستان ارجمند در بخش پیشین گفتگو بنده به شماره ۷ رسیدم که از ۱۰ موردی که پدر و مادر اگر شرایط و محیط مناسب رو برای فرزندشون فراهم کنند، نتایج بسیار خوبی خواهند گرفت به موضوع سلامت فیزیکیو روانی پدر و مادر و اطرافیان اشاره کردم.مایل هستم در اینجا با یک واقعیتی کمی آزاردهنده شما رو آشنا کنم و اون این هست که متأسفانه بیش از ۸۰ مادران ۱ تا ۲ هفته بعد از تولد فرزندشون دچار نوعی افسردگی خفیف میشن که با خودش حالاتدیگری رو هم داره و به عنوان بیبی بلو اون رو می‌شناسیم.به این معنا که به دلیل دگرگونی‌ها و تغییراتی که از نظر هورمونی پیدا میشه و به خاطر سابقه تاریخی موضوع زایمان که با خودش مسائل و مشکلاتی رو داشته و احتمالاً به دلیل تغییرات و تحولاتی که در محیطاطراف پیدا میشه یا چیزهایی که مخالف انتظار مادر هست به هر حال عامل اصلی عامل فیزیکی و بیولوژیکی هست که سبب میشه مادر گرفتار حالتی از افسردگی باشه.
خوشبختانه بیش از ۲ هفته به طول نمی‌انجامه.در این دوران هست که مادر کاملاً موج می‌زنه.زمانی بسیار سرحال، پانرژی و پرنیروست و زمان دیگری کاملاً انرژی.برخی از اوقات درگیر و فعال و پویا و مراحلی هست کاملاً منفعل و بی‌تفاوت حتی نسبت به فرزند.زمانی هست که کاملاً احساس نگرانی می‌کنه و دورانیست که احساس آرامشی وجود او رو می‌گیره.خوشحال از داشتن فرزند و حیران که چگونه در چنین شرایطی میتونه فرزند خودش رو ازش مواست و مراقبت کنه.این دوران با کمک عزیزان و اطرافیان و به ویژه همسر میتونه کوتاه‌تر و شدت اون کمتر باشه.به همین جهت است که رعایت اصولی مخصوصاً در ۲ هفته اول در ارتباط با مادری که صاحب فرزندی شده بسیار مهم و اساسیست.اما متأسفانه ۱۰ خانم‌ها یا مادران یک روز چند هفته حتی چند ماه بعد از تولد فرزند به دلیل تولد فرزند دچار افسردگی میشن که به عنوان یک افسردگی کامل شناخته میشه و متأسفانه این خطر رو داره که مانند
۱۰ از افسردگی‌ها که تقریباً بهبودی پیدا نمی‌کنن برای همیشه ادامه پیدا کنه.بنابراین هستن مادرانی که بعد از تولد فرزندشون گرفتار یک دوره کامل افسردگی میشن و در این زمان هست که میتونه مسائل مشکلی رو برای خودشون و یا فرزندشون به وجود بیارن در این دوران هست که مادر به دلیلعدم توجه به خودش با اضافه کردن وزن و یا کاهش وزن شدید با نداشتن انرژی و یا حوصله و مخصوصاً مشکلاتی که در جهت خواب و بی‌خوابیش پیدا می‌کنه، حتی اگر به فرزندش شیر میده یا از او مراقبتمی‌کنه، فرزند رو در معرض خطر قرار میده و به خاطر حالاتی که داره با همسر، با فرزند و یا فرزندان دیگری اگر داره درگیر میشه و به همین جهست که میتونه محیط مشکلی رو به وجود بیاره.این نوع مواظبت و مراقبت‌ها حتماً به دلیل این احتمال و اتفاق افسردگی باید از جانب خود مادر و دیگران مورد توجه کامل قرار بگیره و اگر علائم اولیه اون پیدا شد به جهت جلوگیری از پیشرفتش تا اونجا که
از نظر پزشکی ممکن هست باید اقدامات لازم رو کرد و بالاخره سلامت فیزیکی و روانی اطرافیان مربوط به بچه‌ها هم میشه بسیاری از اوقات متأسفانه فرزند من و شما این آسیب رو از ناحیه پدر و مادر ندیده بلکهخواهران و برادران او به او آسیب زدن و به همین جهت است که در برخی از موارد محیط سالم و محیط مناسب اذان خانواده‌ایست که همه اعضای خانواده مخصوصاً اون‌هایی که با هم زندگی می‌کنن از حداقلی از سلامتفیزیکی و روانی برخوردار باشه.شماره ۸ مورد دانایی، توانایی و امکانات مالی خانواده است.متأسفانه بسیاری از اوقات آگاهی لازم درباره برخورد درست با فرزند وجود نداره.اشتباهاتی صورت می‌گیره و رفتاری که بد و غلط هست هم حتی ممکنه انجام بشه.در برخی از فرهنگ‌ها باورها و اعتقادات ویرانگری در جهت تعلیم و تربیت کودکان وجود داره و متأسفانه بسیاری به دلیل این نظام باورهای غلط تا مرز از میان بردن فرزند خودشون حرکت کردن به همین جهت است که آگاهی
من و شما باید در یه حداقل مناسبی باشه و آنچه که به عنوان نظام باورها و اعتقادات اون هست رو حتماً اقلاً یک بار چک کرده باشیم که خاطرمون آس مسوده باشه در ارتباط با فرزندمون فقط به دلیلاینکه نظر و یا خواسته ما چنین هست رفتار نامناسبی رو انجام نمیدیم اما همراه با این نادانی متأسفانه ناتوانی میاد یعنی روزی که انسان دانا نیست احتمال توانایی رو نداره و در نتیجه به جای آنکه مسائل کودک روحل کنه خود مسئله‌ساز میشه و مشکلاتی رو میتونه به وجود بیاره و بالاخره موضوع حداقل امکانات مالیست.برخی از خانواده‌ها و برخی از بچه‌ها آسیب اصلی و اساسیشون در ۱۴ ماه اول نداشتن تأمین مالی و یا حداقل نیازهای اقتصادی بوده که خانواده بهش احتیاج داشته.تا اونجایی که برخی از اوقات غذای کودک و یا احتمالاً رعایت اصول بهداشت و یا پزشکی کودک مورد بی‌اعتنایی قرار گرفته زیرا فقر و نداری سبب شده که پدر و مادر از عهده رفع این نیازها برنیاد.
در این بخش محبت، صمیمیت، نبود قدرت‌طلبی و نبود دشمنی در خانواده بررسی می‌شود. سخنران همچنین نقش آغوش مادر، شیر دادن و تماس بدنی را برای سلامت روانی کودک بسیار اساسی می‌داند.
شماره ۹ موضوع عشق و محبت و دوستی و صمیمیت در خانواده است.به این معنا که محیط خانه نمی‌تونه فرزند سالمی رو بار بیاره.اگر همه اعضای خانواده با محبت و دوستی با هم رفتار نمی‌کنن، پدر و مادر باید از عشقی برخوردار باشن تا فرزندشون رو به عنوان الگو و مدل و راهنمایی ببینه.ولی در میان اعضای خانواده باید محبت موج بزنه و مهربانی با تمام اساس و پایه‌هاش اونجا باشه.متأسفانه قالب اوقات ما تصور می‌کنیم که در خانه ما مهربانی هست.برای اینکه این رو چک کنید و مطمئن بشی که هست یا نیست به دو عامل توجه کنید.عامل اول این است که آیا در این خانه قدرت همچنان جایی داره یا نه؟در خانه‌ای که فرمان داده میشه کنترل میشه تصمیمی گرفته میشه انتخاب میشه با وجود مخالفت با وجود عدم رعایت اصولی که باید مورد توجه قرار بگیره معلومه که از محبت خبری نیست.
بسیاری از ما تصور می‌کنیم که محبت اون زمانیست که من و شما کار درست و خوب رو انجام میدیم.در این حرف حقیقتی هست اما مهم این هست که فرزند من و شما یا دیگران نیز اینگونه به موضوع نگاه کنن.در غیر این صورت رفتار خوب شما میتونه کاملاً آزاردهنده و پیرانگر باشه.در نتیجه در خانواده و در خانه‌ای مهربانی هست که قدرت جایی نداشته باشه.موضوع‌ها با مشورت.مشورت میان همه به نهایت و نتیجه می‌رسه و از جانب دیگه آنچه که وظیفه پدر و مادر هست آموزش و آموختنه نه فرمان دادن و دستور صادر کردن که به هیچ وجه در این زمینه کار نخواهد کرد بههمین جهت است که مسئله محبت با قدرت سازگاری نداره از طرف دیگه من و شما در خانواده‌ای محبت رو داریم که هیچ نوع دشمنی خودش رو نشون نده دشمنی میان پدر و مادر دشمنی میان اعضای خانواده یا حتی
دشمنی در خصوص فامیلی که وجود دارن زیرا اگر بچه‌ای پدربزرگ و مادربزرگی رو دوست داره و با اون‌ها در ارتباطه دشمنی پدر و مادر با این پدربزرگ و مادربزرگ منشأ گرفتاری‌های بسیار خواهد بود زیرا در دنیای امروز می‌دونیمکه برخلاف گذشته که فقط من و شما یک بدن فیزیکی داشتیم و این بدن فیزیکی بود که نیازمند برآوردن احتیاجات مادیش بود طی ۱۰۰ یا ۲۰۰ سال گذشته آهسته آهسته در بسیاری از نقاط جهان کودکان من و شمادارای یک بدن روانی هم هستند.سکولجیکال بادی این بدن روانی نیازهای روانی اون‌ها رو داره.احتیاج به امنیت و آرامش که در اینجاست و جزو این بدن روانی پدربزرگ و مادربزرگ خاله و عمه دایی و عمو هستن.برای کودک پدر و مادر و بقیه اعضای بدن او رو تشکیل میدن و بنابراین اون زمانی که من و شما به خاله و عمه یا دایی و عمو می‌تازیم و اون‌ها رو مورد کم‌هری قرار میدیم هم از اینکه
در ظاهر باشه یا پشت سرشون در محیط خانه به فرزندمون آسیب می‌زنیم فرزندان من و شما در شرایطی قرار می‌گیرن که ابداً از این دشمنی نباید خبری باشه یعنی این دشمنی در محیط خانه است که کاملاً نشون میدهدر این خانه محبتی نیست بنابراین محبت عبارت علاقه بیش از حد شما به فرزند، عشق شما به نظر خودتون به فرزند و یا رفتاری که درست و خوب می‌دونید نیست بلکه محبت اون زمانی وجود داره که در اینخانه نه از قدرت خبری باشه و نه از دشمنی نسبت به هیچ‌کسی.حتی سخن درباره غریبه و همسایه به داخل خونه نیاد زیرا کودک انسانی تفاوت بین خود و غیر خود رو نمی‌تونه تشخیص بده و آنچه که در اطراف او هست به بیانی تداوم و امتداد خود او هست.بنابراین حتی دعوا و اختلاف با همسایه هم برای کودک انسانی میتونه مضر باشه و به او این پیامو میره که در این خانه محبتی نیست زیرا برای او چهار دیواری خانه به نگاه او به دنیا مرتبطه هرچه رو
که می‌بینه هرچی رو حس می‌کنه هر چیزی رو که احساس می‌کنه جزو وجود اوست و خانه اوست و به همین جهت است که برخلاف تصوری که بسیاری از ما داریم که در خانه ما عشق و محبت هست اونزمانی در خانه عشق و محبت است که هیچ جای های از قدرت و دشمنی به هیچ شکل و فرمی خودش رو نشون نده.در غیر این صورت بچه‌ها می‌تونن گرفتار باشن.بنابراین اگر همه همیشه همه وقت با هم خوب و مهربانن همه در مسیر یار و یاور بودن هم و کمک و مساعدت با هم عمل می‌کنن، همه دست دوستی و صمیمیت رو به سمت هم دراز کردن.اون موقع در این خانه میشه گفت که محبت و دوستی هست.در غیر این صورت فقط بر اساس مصالح و منافع احتمالاً ترتیبی اتخاذ شده.مورد یا شماره ۱۰ آغوش مادر، شیر دادن مادر و یا اگر مادر به دلایلی شیرش رو به فرزندش نمیده همیشه کودکش رو در آغوش بگیره و شیر رو در آغوش خودش به او بده.
به بیان دیگه هیچ فرزندی نمی‌تونه از سلامت روانی برخوردار باشه.اگر آغوش مادر و پدر و بقیه عزیزان رو نداشته باش اگر در آغاز شیر خوردن او با آغوش و گرمای بدن و صدای قلب مادر و با بوی مادر همراه نباشه به همین جهت است که هرگونه کوششی رودر این زمینه باید انجام داد تا من و شما مطمئن بشیم که فرزند ما کار تغذیه رو در آغاز در بغل و آغوش مادر انجام میده حتی اگر شیر خشک به بچه میدیم باید شرایطی رو فراهم کنیم کهاو همیشه با ما باشه و اون احساس ارتباط همیشه به وجود بیاد درست است که در این حالت احتمالاً دیگران هم می‌تونن کمک بکنن مخصوصاً وقتی که شیر خشک داده میشه فرصتی به جهت دیگران و به ویژه پدرپیدا میشه که بتونه ارتباطی رو برقرار کنه ولی باید رعایت اصولی رو که به بچه امنیت و آرامش و یکدستی و یکنواختی و گرما و راحتی و حق انتخاب و اختیارو میده همیشه فراهم کرد.
معلوم هست که این آغوش مادر همراه با رعایت اصولی که در نظافت کودک هست، خواب کودک هست و بازی کودک هست میتونه به کمال خودش برسه و باز به همین دلیل است که شاید به درستی گفته شده پدرباید از مادر مراقبت کنه و مادر از فرزند وقتی که او مسئولیت و وظیفه اصلی و اساسی بزرگ کردن یا پرورش و تعلیم و تربیت کودک رو انجام میده اون زمان هست که میشه انتظار داد ش موارد دهگانهسبب بشه که اون حالات مورد نظر پیدا بشه.بنابراین اگر پدر و مادری این اصول رو در زندگیشون در ارتباط با فرزندشون رعایت کنن به نظر می‌رسه که من و شما می‌تونیم اون اطمینان رو اون امنیت رو اون آرامش رو اون امیدواری رو اون اعتماد به نفسمثبت رو اون سازندگی رو و اون پشت کار و کوشش برای زندگی رو در فرزندمون فراهم کنیم و اگر در هر کدام از این موارد اشکال و اختلالی بوده یا به وجود بیاد احتمالاً سبب خواهد شد که فرزند
ما در زمینه‌هایی دچار عیب و ایراد و یا گرفتاری‌ها بشیم.
سخنران درباره تجربه تولد از نگاه مادر، حق خصوصی او در اتاق زایمان و مراقبت‌های اولیه نوزاد صحبت می‌کند. سپس به انتخاب نام مناسب، ساده و هماهنگ برای کودک می‌پردازد.
اجازه بدید که دنباله این سخن رو بعد از شنیدن چند پیام داشته باشید.لطفاً با ما باشید.
پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از دکتر فرهنگ هلاکویی.
بینندگان ارجمند دوستان گرامی تاکنون سخن درباره شرایط و موقعیتی بود که اگر فرزند من و شما در ۱۴ ماه اول زندگی در اون قرار بگیره از سلامت روانی برخوردار خواهد بود.اجازه بدید که قبل از پاسخ دادن به پرسش‌های شما سخنی هم درباره تولد داشته باشم.مسافری خسته خوابآلوده بعد از ۹ ماه به دنیا و جهانی قدم می‌گذاره که کاملاً برای او ناشناخته است.اما برای شما این فرزند سال‌های سال هست که شناخته شده زیرا آرزوی داشتنش رو دارید و هم اکنون رسیده.نگاه شما، برخورد شما، توجه اول شما برای شما خاطراتیست که هرگز فراموش نخواهید کرد.خاطراتی که برخی از اوقات عزیزترین و زیباترین و بهترین زندگی یک انسان میتونه باشه.معلوم هست که در وقت وضع حمل تعیین‌کننده اتاق وضع حمل یا افرادی که باید باشند و نباشند فقط و فقط از آن مادر هست.هیچ‌کسی نه حقی نه نظریه نه عقیده‌ای در این باره نمی‌تونه داشته باشه.
این جنبه کاملاً خصوصی و شخصی از آن مادر است و بس و اگر مادر انتظار از حضور دیگران داره در صورت موافقت دیگری معنا خواهد داشت.بنابراین اگر مادری مایل هست که اون رو در خلوت و تنهایی داشته باشه، اگر مایل نیست که عکسی و ویدیویی گرفته بشه، اگر دلش نمی‌خواد کسانی در اتاق عمل یا حتی بلافاصله بعد از زایمان باشن، همه باید بامحبت رعایت بشه.زیرا مرحله‌ای اساسی و خطیر در زندگی مادر داره اتفاق میفته و این برخورد اول این دیدار اول این هماگوشی اول برای مادر آنچنان عزیز و باارزش هست که با هیچ حادثه دیگه‌ای احتمالاً قابل مقایسه نخواهد بود.بنابراین حال شما مرتبط است با آنکه بر شما چه گذشته و هم اکتون چه اطلاعاتی رو به شما دادند و چه افرادی در اطراف شما هستند اما مسافر خسته خوابآلوده کثیف درهم و برهمی دارید که ای بسا چشمانسرخی داره پلک پف کرده‌ای داره سینی او بیش از حد برجسته است و ای بسا بدن او رو مویی آنچنان پوشانده که شما رو به حیرت وا می‌داره و اگر احت احتمالاً از ترسب استفاده شده سر او حالت
عادی و طبیعی خودشو نخواهد داشت اما خوشبختانه همه این حالات ظرف چند ساعت یا چند روز از میان خواهد رفت و شما کودک سالم زیبای خود رو خواهید داشت.تأکید اصلی رو مخصوصاً بر روی موی بدن می‌کنم که برخی از اوقات مادران اون زمان که اون رو به صورتی که هست می‌بینن نگران میشن و حالون کهه این موی اضافه همه و همه از میان خواهد رفت وبه هیچ وجه نشانه و نماینده موی فرزند شما در آینده نخواهد بود.آنچه که مهم هست بدون تردید سلامت فرزندتونه و اگر از بابت سلامتی خاطر شما آسوده است هیچ موضوع و مسئله دیگری اهمیتی نداره و مورد دوم جنسیت فرزند است که آیا پسر است یا دختر به همین جهت استکه توصیه روانی این است که اگر می‌توانید و اشکالی ندارید که از جنس فرزندتون قبل از تولد باخبر بشید حتماً این کار رو بکنید هرگز نگید که امکانش هست و یا اون زمانی که سونوگرافی انجام میشه آلتروساند بگید
مایل نیستم که بدانم یا ببینم که فرزندم پسر یا دختر هست.واقعیت مسئله این است که کسانی که می‌گویند اهمیتی نداره و برای من فرقی نمی‌کنه ولی مایل نیستم از قبل بدانم به نظر می‌رسه که خود رو به نوعی فریب میدن و درگیر بازی هستند که چون از قبل مایلبه دانستن نیستن و یا نگران جنس فرزندشون هستن اون رو اینگونه مطرح می‌کنن.به بیان دیگه اینکه مایلم در وقت تولد هیجان پسر و دختر بودنش رو پیدا کنم.اینکه برای من پسر و دختر فرقی نمی‌کنه از آن معمولاً کسی نیست که در حالی که میتونه بدونه که فرزندش پسر و دختره از یک چنین دانستنی صرف نظر می‌کنه.به هر حال آنچه مهم هست این است که آگاهی شما از قبل به نوع برخورد بهتر و فراهم کردن شرایط مناسب به جهت فرزندتون آماده می‌کنید.نکته‌ای که برخی از مادران نسبت بهش حساسن این است که کودکی اینچنین ضعیف و ناچیز.
احتمالاً باید با مواضبت و مراقبت ویژه‌ای در آغوش قرار بگیره و یا احتمالاً با او برخورد کرد.درست است که ظریف است و لطیف است و حساس اما خوشبختانه شکستنی و شکننده نیست موجودیست که توان تحمل بسیار رو داره و تازه هرگونه ارتباطی در این زمینه با مادر در آغوش مادر شیر خوردن و خوابیدن آرزویاو بوده و هست و بنابراین امید این هست که مادر با خاطری آسوده فرزندشو در آغوش بگیره و آنگونه که مایل هست بدن او رو لمس کنه سخن به او بگه که او رو ببوسه و خاطرش آسوده باشهکه موجودی که هم اکنون در اختیار او هست اذان اوست موجودیست که آرزوش رو داشته و همکنون رو در آغوش داره و هیچ قید و بندی رو به هیچ شکل و فرمی نپذیره تا دهه ۷۰ متأسفانه در بیشتربیمارستان‌های اروپا و امریکا کودک رو از مادر دور و جدا می‌کردن فرصتی رو به جهت کودک می‌دادن و مادر که هر دو این دوران و بحران رو پشت سر بگذارن اما بعداً مطالعات در خصوص حیوانات که دیدن در
همون لحظه تولد ارتباطی رو با فرزند خودشون برقرار می‌کنند.وقتی که متوجه شدن مثلاً در خصوص سگ‌ها اون زمانی که سگی رو حتی به مدت کمتر از یک روز از بچه‌های خودش دور نگه می‌دارن بعداً علاقه و توجهی اصلاً به اون‌ها نمی‌کنه و نقش مادری رو ایفا نخواهدکرد.اینکه مطالعه بر روی حیوانات نشون داد که در همون برخورد اول هست که اون ارتباط اون اتصال اون قلاب میان مادر و فرزند و حتی بعداً پدر برقرار میشه و به بیان دیگه در همون آغاز تولد هست کهزمینه‌ای به جهت این باندینگ یا اتصال و ارتباط وجود داره حتی اگر ساعت و روزی از اون بگذره به این رابطه میتونه آسیب بزنه به یکباره امروز در همون لحظه تولد فرزند رو همین قدر که از سلامت اونمطمئن شدن و آزمایش لازم رو انجام دادن و معاینه لازم صورت گرفت و اندازه‌گیری‌های لازم به عمل آمد در اختیار مادر می‌گذارند و تا زمانی که مادر مایل باشه فرزندش رو در اختیارش خواهند گذاشت.
معلوم هست که در یه چنین شرایطی مراقبت لازم مادر فقط و فقط رعایت گردن و سر فرزندش خواهد بود.نوزاد نه عضلات قوی و نیرومندی به جهت نگه داشتن وزن سنگین سرش داره نه کنترل مغزی در کار هست و نه اصولاً توان این رو داره که از خودش مراقبت کنه.بنابراین تنها کاری که مادر در وقت تولد باید انجام بده این است که با نگه داشتن گردن و سر فرزندش در تمام موارد او رو حرکت بده.حتی وقتی که می‌خواد اون رو به زمین بگذاره باید مطمئن بشه که تمام بدن به روی زمین قرار گرفته و سر کاملاً به روی زمینه و سپس دست خودش رو بکشه.تنها مرحله‌ای که باید مواظبت و مراقبت لازم رو کرد مسئله سر کودک است که گردن او توانایی نگه داشتنشو نداره و میتونه آسیب جدی رو وارد کنه.مورد دیگه در خصوص بند نافیست که بریده میشه و در نتیجه کودک به نوعی آزاد میشه.
این بند ناف رو فقط باید از طریق پارچه یا کتانی که آغشته به الکل سفید هست تمیز کرد.نه احتیاج به پانسمان داره نه هیچ دارویی رو می‌خواد نه هیچ روغنی و یا مایع‌ای رو میشه بر روی اون ریخت.به بیان دیگه تنها راهی که بتونه با سرعت بهبود پیدا کنه و آسیب بعدی رو نداشته باشه بدون تردید آزاد گذاشتن اون بدون هیچ‌گونه بستنی و پانسمانی و همانگونه که عرض کردم فقط تمیز کردنش در روز چند باربا الکل سفید هست معلوم هست که در همون آغاز باید به کودک داروهایی و یا واکسنی زده بشه که باید بلافاصله انجام بشه در خصوص آنکه به عنوان سنت سنت هست به جهت پسران بر اساس باورها و اعتقاداتخود عمل کنید اما از نظر پزشکی هیچ فایده‌ای برای اون مترتب نیست ولی از اونجا که مسئله نظام باورها و اعتقادات تعیین‌کننده اصلی و انتخاب‌کننده واقعی اینگونه موارد هست آنچه که باور و اعتقاد و نظر شما هست رو
انجام خواهید داد مهم این است که در وقت در آغوش بودن فرزند مادر مادر سر فرزند رو و بدن او رو کاملاً لمس کنه و ارتباط پوستی را با بدن حساس محتاج او برقرار کنه.آرام سخن گفتن، شمرده و شفاف حرف زدن، آهنگین با کودک حتی خواندن سبب خواهد شد که کودک ارتباطشو با مادر برقرار کنه.کودک انسانی در وقت تولد و چند روز اول تولد میان صداها انتخاب می‌کنه.یعنی به برخی از صداها پاسخ میده و برخی دیگه رو کاملاً نادیده می‌گیره و بنابراین ایجاد ارتباط با صدای انسان که برای او از هر صدایی جالب‌تر و جاذب‌تر هست اون هم صدای مادری که از درون شکم مادربا اون آشنا هست کاملاً میتونه به او کمک کنه.به کودک باید نگاه کرد در حالی که صورت شما رو بسیار تار می‌بینه و ۶ ماه طول می‌کشه تا بتونه مادر رو آنگونه که در بزرگسالی افراد می‌بینن مشاهده کنه اما نگاه به او ایجاد ارتباط می‌کنه و با
وجودی که او دیدی حدود ۹ تا ۱۲ اینچ یعنی حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر داره ولی همچنان میتونه از محیط اطرافش باخبر باشه برای کودک بو قوی‌ترین نیروی ارتباط باطی هست و می‌دونیم که این بو مخصوصاً در لایه‌هایپایین مغز کنار قسمت احساس و حافظه قرار گرفته و بی‌خود نیست که هر کدام از ما با بویی به یک باره خاطره‌ای رو بیش از هر عامل دیگری به ذهن میاریم و به هر حال کودک انسانی در دوروز اول یا روز دوم توانایی تشخیص بوی شیر و بوی مادر رو داره و بدون اینکه اون رو ببینه حتی با چشم بسته به سمت او خودش رو می‌کشه.طعم شیر برای نوزاد اهمیت فوق‌العاده‌ای داره و به همین جهست که توصیه‌ای که به مادران میشه رعایت خوردن غذاهایی رو باید بکنن و اگر احتمالاً فرزندشون شیر اون‌ها رو دوست داره در غذای خودشون تغییری به وجود نیارن.معمولاً بچه‌ها به دو غذایی که مادر می‌خورن برخی از اوقات واکنش نشون میدن و اون رو دوست ندارن.
یکی خوردن ماهی و دیگر سیر هست که کودک انسانی وقتی که اون رو در شیر مادر به خاطر اینکه مادر اون رو خورده می‌بینه احتمالاً ممکنه از شیر سرباز بزنه.مطلب دیگه موضوع حافظه کودک هست که در یک ماه اول بیش از ۲ روز نیست.بنابراین اگر کسی دوروبر کودک بوده و ۲ روز در اطراف او نباشه، کودک از او خاطره و سابقه‌ای نخواهد داشت و به هر حال کودکی که به این دنیا آمده علاوه بر حواسی که داره در درون خودش دگرگونی‌هاو تغییراتی رو ناآگاه به وجود میاره که بعداً مبنای زندگی و رفتار او خواهد بود.در اینجا مایل هستم به چند نکته در خصوص مادر اشاره کنم.بسیاری از مادران گزارش میدن که وقتی که فرزندشون رو در تولد یا بعد از تولد در اختیار دارن هیچ احساسی نسبت به او ندارن و درست مانند نوزاد دیگری با اون برخورد می‌کنن و نه از احساس مادری و
یا نوعی ارتباط انسانی و یا حالات ویژه باخبر هست به هیچ وجه اشکالی نداره و این حالات انقدر عادی و طبیعی زیرا بعداً خودش به وجود خواهد آمد و ارتباط و اتصال رو موجب میشه قره دوم بسیاری ازمادران هستند که درست در وقتی که باید با این شادی و لذت همراه باشن احساس افسردگی و اضطراب می‌کنن که همانگونه که عرض کردم ناشی و نتیجه تغییرات و دگرگونی‌های هورمون‌هاست و به عنوان یک موضوعی که سابقه طولانیرشد انسانی رو داره عادی و معمولیست بنابراین اگر چنین حالتی از افسردگی و اضطراب دارید مربوط به تولد هست اما به هیچ وجه در ارتباط با فرزندتون نیست و یا ممکنه کار کمی بالا بگیر گیره تا اونجایی کهاحتمالاً مادر به این نتیجه برسه که چنین فرزندی رو نمی‌خواسته یا نمی‌خواد.معلوم هست که این حالات هم با گذشت زمان عوض میشه.دگرگونی‌هایی که در مادر در وقت زایمان و مدتی بعد از اون پیدا میشه او رو از حالت عادی و طبیعی و یا خودش بیرون میاره و شما غالب اوقات در اینگونه موارد با موجودی روبهرو هستید که بعد از
مدتی احتمالاً وجود نداره و شما رو ترک می‌کنه و حالت عادی و معمولی ارتباط مادر با فرزند رو پیدا می‌کنید.البته به این واقعیت باید اشاره کرد که درصد کمی زیر ۱۰ خانم‌ها اصولاً ممکنه علاقه‌ای به داشتن فرزند و یا حاملگی و یا رسیدن و رفتن به چنین مراحلی نداشته باشن ولی به هر حال اگر همکنون صاحب فرزندیهستید تقریباً در همه موارد دیر یا زود اون ارتباط و اون اتصال بین مادر و فرزند به وجود خواهد آمد.نکته آخری که مایل هستم به آگاهیتون برسونم در خصوص نام فرزند هست.اگر می‌دانید که فرزندتون پسر یا دختر هست نامی رو با توافق خود و همسر انتخاب کنید و احتمالاً نظر دیگران رو هم بگیرید و اگر نمی‌دونید نام پسر و دختری رو آماده کنید زیرا به نظر می‌رسه بهتر اونهست که قبل از تولد فرزند نام اون مشخص و معین شده باشه.در اینگونه موارد نام ساده زیبا مخصوصاً اگر کسی هستید که ممکنه در مناطق دیگر یا کشورهای دیگه زندگی کنید یا دوستانی که هم اکنون مثلاً در امریکا یا در اروپا زندگی می‌کنن نامی رو برگزینن که اولاً ساده و
راحت باشه و صدا و تلفظ اون برای مردم اون منطقه آسوده و ضمناً معنای خاصی یا معنای بدی نداشته باشه زیرا برخی از نام‌ها در زبان دیگه ممکن ممکنه زشت و یا احتمالاً نامناسب باشه.بنابراین انتخاب این نام اهمیت داره.اما بهتر اون هست که فقط و فقط یک نام رو برای فرزندمون انتخاب کنیم.نه بیشتر از یک نام و این نام رو حتی به صورت مخفف و کوتاه شدهش درنیاریم.مطالعات نشون میده که وقتی که ما نام‌ها رو کوتاه می‌کنیم فرزند دو نام یکی در محیط خانه و دوستان و یکی در محیط خارج داره.اون زمانی که بچه‌ها صاحب دو نام هستن برخی از اوقات بعضی از این صفات رو به این نام و بعضی از صفات دیگه‌ای خودشونو به نام دیگه مرتبط می‌کنن و نوعی گرفتاری از نظر هماهنگی و ارتباط شخصیتی می‌توننپیدا کنن.بنابراین یک نام ساده زیبای مناسب توافق پدر و مادر هست احتمالاً بهترین انتخاب شما خواهد بود.
به هر حال اجازه بدید که بعد از شنیدن چند پیام به قسمت بعدی و یا آخر این برنامه بپردازید.
در قالب پرسش و پاسخ، موضوع جدایی از کودک ۱۷ ماهه و اثر آن بر گفتار و دلبستگی او بررسی می‌شود. سخنران اضطراب جدایی را طبیعی می‌داند و توصیه می‌کند مراقب اصلی کودک تا حد امکان ثابت بماند.
لطفاً با ما باشید.
پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از دکتر فرهنگ هلاکویی.
بینندگان گرامی دوستان عزیز سخن امروز درباره عزیزانمان از تولد تا ۳ سالگی و یا تأکید و توجه به روی تولد تا ۱۲ ۱۴ یا ۱۸ ماهگی بود دورانی که فرزند من و شما رو با جهان دوروبر خودش آشنامی‌کنه و به او صفات و ویژگی‌هایی میده که همانگونه که در آغاز عرض کردم بیش از ۳۰ ۳۰ وجود انسانی مربوط به ۳ سال اول هست.اجازه بدید که از دوستانی که لطف کردن و در برنامه امروز شرکت کردن تشکر کنم و اگر پرسشی دارن این پرسش‌ها رو در میون بگذارن و بنده هم پاسخ کوتاهی به پرسش‌هاشون خواهم داد.جناب آقای دکتر هلاکویی خیلی متشکریم از این جلساتی که حضرت عالی زحمت می‌کشین برای ما می‌ذارین.من بنا به اقتضای اون شغلم باید ۶ ماه اینجا باشم ۶ ماه در ایران باشم یه پسر بچه ۱۷ ماهه دارم امروز صبح که با مادرش صحبت می‌کردم ایشون می‌گفتن که از زمانی که شما یک ماهه ترکشون کردم
گفتن از زمانی که شما رفتین دیگه خیلی کلماتو به زبان نمیاره من از مادرش تقاضا کردم خواهش کردم که اینو بغل بگیره نوازشش بکنه به چشماش نگاه بکنه به هر حال صحبت بکنه که این موزل انشاالله حل بشهمن از حضرت سالی میخواستم استدا بکنم یه کم بنده رو راهنمایی بفرمایید که باید چیکار بکنیم که ایشون این بچه لااقل دیگه صدامات بیشتری متعامل نشه بسیار سپاسگزارم از پرسشی که مطرح فرمودید شما می‌دونید یا بعداً بنده اشارهخواهم کرد که بین ۶ تا ۱۸ ماهگی دورانیست که به عنوان سپریشن انگزایتی یا اضطراب جدایی اون رو می‌شناسیم اینجا و موقعیتیست که کودک انسانی با کسی که ازش مراقبت می‌کنه یا عزیزان دیگه ارتباطی رو برقرار می‌کنه وحضور وجود اون‌ها رو به عنوان جزئی از زندگی خودش می‌دونه.در یه چنین شرایطی کودک شما رو که به دلیل خوبی و مهربانی در کنارش بودید جزئی از وجود خودش و مرتبط به خودش می‌بینه و بنابراین وقتی که قبل از اون او رو ترک کردید پیش از اون که
بتونه در ذهن خودش تصویر و تصوری از شما داشته باشه که با نبودنتون به اون تصویر پناه ببره معلوم هست که جدایی رو و نبودن شما رو کاملاً حس و احساس می‌کنه و معلومه که در اینگونه موارد بچه‌هادست به چند مانور می‌زنن یکی حالت بازگشت یا برگشته به این معنا که کودکی که حرف می‌زد حرف نمی‌زنه کودکی که ای بسا دیگه از شیشه شیر شیر نمی‌خورد دوباره انتظار داره که از شیشه شیر به او شیربدن و دیگه از لیوان شیر نمی‌خوره احتمال داره که برخی از کارها رو که قبلاً انجام می‌داد و پشت سر گذاشته بودو دوباره پیدا کنه دوم اینکه قالب اوقات میتونه ارتباطشو محدود و قطع کنه تا اونجایی که نوعیاز قهر رو شروع می‌کنه یعنی نه تنها با شما قهر می‌کنه که نیستید بلکه با عزیزان ان کسانی که دوربرش هستن نیز قهر می‌کنه.بنابراین خودش رو محدود می‌کنه، بسته نگه می‌داره برای اینکه بتونه پیامشو بفرسته.
حالی رو که بیان می‌فرمایید در بچه‌ها بسیار عادی و طبیعیست.به همین جهته که توصیه اصلی و اساسی این است که بین ۶ تا ۱۸ ماهگی یا اگر بخوایم به زبان دقیق‌تری بگیم بین ۷ تا ۱۶ ماهگی که مرحله خاصی از نظر ذهن کودک هست بهتر این است کهاون کسی که از بچه مراقبت می‌کنه یا عزیزان نزدیکی به او جدا نشن.به همس که بنده غالباً توصیهم این هست که اگر شما مادربزرگی، خدمتکاری دارید در خانه یا پدربزرگی و با بچه در ارتباط هست مثلاً در سه چ ماهگی قبل از ۵ ماهگی اگر این فرد از زندگی کودک نشهاحتمالاً باید تا ۱۸ ماهگی بمونه تا بتونه ارتباط لازم رو برقرار کنه.به هر حال جزئی از وجود او نیست.جزئی از وجود او پنهان شده.کودک رو نگران می‌کنه.احتمالاً تغییراتی در تنفسش، در جهاز حازمه‌ش، در خورد و خوراکش و یا روابط دیگهش پیدا میشه ولی آنچه که فرمودید عادی و معمولیست و بنابراین با بازگشت و برگشت شما احتمالاً ممکنه در آغاز با شما قهر کنه.
مدتی سراغ شما نیاد ولی بعداً آهسته آهسته اگر شما خوب و مهربان باشید شما رو می‌پسنده و می‌پذیره.بنابراین امید من این است که چنین کنید ولی این معمولاً در میان پدرانی پیدا میشه که به فرزندشون بسیار نزدیکن.به هر حال اگر از جمله پدران و مادرانی بودید که احتمالاً توجه و مهربانی به فرزندتون نداشتید، فرزندتونم به شما توجه و اعتنایی نمی‌کرد و نبودنتون هم او رو اذیت نمی‌کرد و همون اندازه که مادر رو در کنارخودش داشت می‌تونست راحت و آسوده باشه.
این بخش به پرسش درباره سپردن نوزاد به فرد دیگر در دو ماه اول اختصاص دارد. سخنران توضیح می‌دهد که اگر این کار اجتناب‌ناپذیر باشد، مراقب باید ثابت، مهربان و همدل باشد و بهتر است والدین خودشان نقش اصلی را حفظ کنند.
به هر حال از پرسشتون سپاسگزارم.دکتر هولاکویی میخواستم سؤال کنم.مادرانی که مجبور هستن در دو ماه اول نوزادی بچه‌هاشونو طرح کنن و یه کسی رو جانشین خودشون کنن، چه لتمه‌ای به این بچه‌ها وارد میشه؟ببینید اولاً باید مطمئن باشیم اجبار داره چون بسیاری از اوقات واقعاً ما اجبار نداریم.یه انتخابه این میتونه به دلایل کار باشه، به دلایل تحصیل باشه.من تنها مورد اجبار رو که می‌تونم بفهمم بیماریه.و الا احتمالاً زندگی رو میشه در زمینه‌هایی متوقف کرد، میشه به صورت کمی اون رو پیش برد.ماها غالباً مخصوصاً در دنیای امروز که ۹۰ و ۱۰۰ سال عمر می‌کنیم، ۱۰، ۲۰ سال آخر عمرمون رو می‌خوایم استراحت کنیم و در دوران بازنشستگی باشیم.چرا این بازنشستگی رو زودرس و پیشرس نکنیم؟چرا احتمالاً این یکی دو سه سال رو کنار بچه‌ها نباشیم؟بنابراین مایل هستم واقعاً نظرم رو عرض کنم.علتشم بسیار روشن است.به نظر من هر یک ساعتی رو که شما در دوران یک سالگی یا ۱۸ ماهگی فرزندتون با او می‌گذرونید، ۱۰۰ ساعت خودتون رو از گرفتاری‌های آینده دور می‌کنید و به نظر من هیچ نوع سرمایه‌گذاری، صرف نظر از هر
جنبه دیگرش فقط از نظر سرمایه‌گذاری اقتصادی و وقت و نیرو و انرژی هستن قابل مقایسه با یه چنین حالت نیست.اما اگر فرض بر این است که اجباری در این کار دارن اولاً باید بدونن که اگر این ساعات نسبتاً طولانی هست فرزندشونو با دیگری شریک و سحیم شدن یعنی حالا این فرزند دارای د تا مادر یا بیشتر هستنکته دوم این هست که باید مطمئن باشن که اون آدم آدمیست ثابت و واحد بنده در گفتگوهای قبلی به این نکته اشاره کردم که یک کسیست که باید مهربان باشه آگاه باشه همدل باشه باشه، هم‌زبان باشه، بی‌ادعا وبی‌انتظار باشه تا اینکه اون زمانی که شما مایل هستید و می‌تونید نقش خودتون رو به عنوان مادری ایفا کنید، او هم بتونه از صحنه بیرون بره.اجازه بدید که مطلب رو اینگونه عرض کنم.اگر شما خدمت‌گزاری یا خدمتکاری داشته باشید که نادان هست، بی‌سواد هست، بی‌اطع هست، احتمالاً باید انتظار داشته باشید که فرزند شما چنین مادری داشته باشه و نتیجه اون هم بسیار مشخص است.
بنابراین به نظر می‌رسه که وقتی که من و شما مایل به داشتن فرزند هستیم باید برنامه‌های زندگی رو به گونه‌ای تنظیم کنیم که در ۱۸ ماه یا ۲ سال اول یا کمی بیش از اون با بچه‌هامون باشه والا احتمالاً خسارت و جبران این کار در آینده بسیار میتونه سخت و مشکل باشه.به همین جهت است که پدری و مادری با خودش هزینه داره.با خودش وقت می‌خواد.با خودش انرژی می‌خواد.با خودش توجه و تمرکز خاص رو می‌خواد و اگر من و شما اون رو رعایت نکنیم احتمالاً باید انتظار داشته باشیم که آنچه رو که مورد نظرمون هست بعداً در آینده نداشته بشیم.به همین جهست که بنده اینکه کسی در خانه کمک شما باشه یار و یاور شما باشه رو کاملاً باهاش موافقم و مادر به یه چنین کسی احتیاج داره.اما اینکه کسی جانشین مادر بشه مخصوصاً اون زمانی که در حد سطح مادر نیست حتماً مسئله آفرید.
در خانه‌ها نکته مهم دیگری هم مطرح است.وقتی که مادر بامتکاری فرزند رو بزرگ می‌کنن، کودک به دلایل بسیار خودش رو با خدمتکار همانند و شبیه و آیدنتیفای می‌کنه نه با مادر.و بنابراین بیشتر از خدمتکار می‌گیره تا از مادر.بنابراین شباهت بیشتری با خدمتکار داره.علتشهم این است که خدمتکار نوعی‌ست به صورتی غیرعال، به صورتی منفعل، به صورتی که حتی در خدمت کودک هست و به میل کودک آنگونه که کودک می‌خواد یا او به غلط می‌دونه عمل می‌کنه و حالانکه مادر احتمالاً باانتخاب و تصمیم‌گیریش به صورت دیگه‌ای رفتار خواهد کرد.و اصولاً از اونجا که گرایش کودک انسانی در ۳ سال اول به این هست که خودش رو خوب نمی‌دونه و نمی‌بینه نتیجتاً این همانندسازی بیشتر باسمکار صورت می‌گیره و در نتیجه بنده اصولاً ترجیح میدم که مادر شرایطی روفراهم کنه با همکاری پدر یا هر کس دیگری که فرزندشون رو خودشون بزرگ کنن و تا اونجایی که ممکن هست از دیگران کمک بگیرن کار نظافت رو کار آشپزی رو کار خرید رو کارهای های دیگر رو به عهده
افراد دیگه بگذارن اما خودشون کار اصلی رو انجام بدن.برخی از اوقات مادرانی بودن که بنده فرمودن که خدمت‌گزار من کاری نمی‌کنه.غذاش رو میده می‌خوابونتش تمیزش می‌کنه و باهاش بازی می‌کنه.پاسخ من این بوده که ۹۹ بزرگ کردن کودک یا پرورش و تعلیم تربیت کودک در ۱۴ ماه اول همین چار تاست.بنابراین در حالی که این امور ظاهراً فیزیکی و مادی هستن ولی موضوع‌های کاملاً اصلی و اساسی روانی خواهند بود.به همین جهت است که اگر اجبار است با اجبار کاری نمیشه کرد ولی اگر انتخاب مهم این است که من و شما فرزندمون رو به عنوان اصل به اول بگیریم.
سخنران درباره اثرات روانی سوختگی و دردهای شدید در ۱۴ ماه اول توضیح می‌دهد. او تأکید می‌کند که واکنش آرام والدین در هنگام حادثه از خود حادثه هم مهم‌تر است.
جناب دکتر الاکویی با تشکر از راهنماییهای شما میخواستم بپرسم خلال فرمایشون گفتین که بچه‌هایی که میسوزن در این تا ۱۴ ماهگی این چه اثراتی میتونه توی شخصیت افراد داشته باشه؟همون طور که خدمتتون عرض کردم وقتی کودک انسانی در ۱۴ ماه اول با هر درد و رنجی همراه میشه متأسفانه این درد و رنج تمام تصویر و تصور و نظر او رو راجع به زندگی عوض می‌کنه.کودک انسانی بر اساس آنچه که دوروبرش اتفاق میفته تصمیم می‌گیره دنیا جای خوبیه یا جای بدیه، جای درداوریه، جای لذت‌بخشیه، جای امید هست، جای نگرانی هست.اینا رو در اثر ارتباطش پیدا می‌کنه و متأسفانه سوختگی یکی از انواع بد درد و رنجه.مخصوصاً اگر ادامه پیدا کنه و پانسمان‌های بعدی معمولاً این درد و رنج رو به نوعی تکرار کنه و یا کودک رو به خاطر سوختگی از رفتاری باز بداره.بچه‌ای که پاش سوخته و نمی‌تونه حرکت کنه.
بچه‌ای که دستش سوخته و بنابراین نمی‌تونه ازش استفاده کنه در هر سنی که باشه مسئله آفرین خواهد بود.ولی در ۱۴ ماه اول متأسفانه گرفتاری بیشتری به وجود میاره مخصوصاً توجه به این نکته که این سوختگی سبب میشه که نسبت به آتش نسبت به گرما نسبت به آنچه که در اون محیط بوده که موجب این سوختگیشده حساسیتی پیدا کنه اگر احتمالاً بچه‌ایست که چای رو به روی دست خودش ریخته حالا البته و خوشبختانه که اونقدر شدید نیست یا آب جوش مربوط به چای رو تعجب نکنید اگر حساسیتی نسبت به خوردن چای خود ودیگران پیدا کنه علتش این است که این تصمیم‌ها ها در بسیاری از موارد یک نتیجه‌گیریهای قطعی و نهایی خواهد بود.شدت سوختگی، میزانش، سن بچه چه اندازه متوجه شده، آسیب بعدی، دردی که داره و حتی مهم‌تر از شاید برخی از این‌ها واکنش اولیه پدر و مادر.خیلی از اوقات بچه ممکنه با آسیبی روبهرو بشه.
بچه‌هایی بودن که زخم شدن ولی اونقدر دردی نداشتن یا درد کمی داشتن.وقتی وحشت پدر و مادر رو به خاطر خون‌ریزی دیدن، اون وحشت بهشون بیشتر آسیب زده.به همین جلست که پدر و مادر هر زمان که هر اتفاقی میفته به خاطر بچه باید کوشش کنن تا اونجایی که ممکنه و توانشونه در اون لحظه آرامششونو حفظ کنن و اگر از عهده چنین آرامشی برنمیان دیگران رواگر هستن کمک بگیرن بر اینکه بسیاری از بچه‌ها از درد اونقدر نترسیدن که از وحشت پدر و مادر یا واکنش یا رفتار اون‌ها یا متأسفانه برخی از اوقات از عصبانیت اون‌ها نسبت به خودشون و دیگران ترسیدن به همینجادهست که اگر چنین اتفاق آزاردهنده‌ای افتاد باید کوشش کرد که اون درد رو به حداقل رسوند.اما در شخصیت کودک درست مانند یک نقطه‌ای مانند یک آسیب فیزیکی که باقی می‌مونه میتونه باقی بمونه و حساسیت‌های خاصی رو موجب بشه.
درست است که همیشه میشه برای این‌ها کاری کرد.درست است که برخی از اوقات این حوادث رو کودک میتونه با تجربیات خوب به یکباره نادیده بگیره و کنار بگذاره.ولی همیشه شما می‌تونید این انتظارو داشته باشید که اگر فیلمی می‌بینه یا اگر درباره سوختن کسی چیزی می‌شنوه حالش و رفتارش مختلف و متفاوت باشه با اون چیزی که اگر چنین اتفاقی براش نیفتاده بود اون رو نمی‌داشت.بنابراین به هر حال حوادثی از این قبیل اثرگذاره.برخی از اوقات کما و محدوده برخی از اوقات سنگین ولی خوشبختانه همیشه میشه براش کاری کرد و امروز متدها و روش‌هایی وجود داره.که خاطره رو و سابقه رو میشه از میان برد گرچه ممکنه اثری اگر بر روی بدن گذاشته رو همچنان حفظ کنه و نگه داره به هر حال من و شما به عنوان پدر و مادر باید محیطی رو برایفرزندمون فراهم کنیم که او بتونه با آزادی و راحتی حرکت کنه ولی هیچ خطری اینچنین شدید و جدی او رو تهدید نکنه.
در این بخش درباره خطر لوس شدن کودک و مفهوم برآوردن فوری نیازها بحث می‌شود. سخنران توضیح می‌دهد که در ۱۴ ماه اول، پاسخ سریع به نیازها پایه امنیت و آرامش است و تنبیه و انضباط جایگاهی ندارد.
آقای دکتر فرمودید که به تمام خواسته‌های بچه تا ۱۴ ماهگی جواب داده بشه مثلاً اگر دوست داره بغلش کنیم بلافاصله بغلش کنیم یا چیزای دیگه من میخوام بدونم بعد از ۱۴ ماهگی دچار مشکل نمیشه مثلاً بغلی بشه یاهر چیزیو که دوست داره دست بزنه بخواد بزنه اگر ممکنه یه توضیحی در این مورد بدید بسیار متشکر هستم من در گفتگوی قبلی که در این برنامه‌ها داشتم به این نکته اشاره کردم ولی چون مطرح فرمودید بهش بهشاشاره می‌کنم.ببینید اول یه اصل مهم تربیتی وجود داره و اون اصل تربیتی این است که فردای کودک امروز است.یعنی اگر امروز شما کار رو خوب کردید فردا فرزند خوب.اگر امروز اشتباه کردید فرزند اشتباهکار دارید.به هیچ وجه از امروز به آینده تأمین رو ندید.اگر من نیازهای کودک رو برآورده کردم بعد همه عمرش به دنبال این هست که نیازهاش برآورده بشه.یه چنین نتیجه‌گیری مطلقاً پایه و مایعی نداره.
در ۱۴ ماه اول کودک انسانی باید به یه امنیت و آرامشی برسه که دنیا جای زیستنه، جای لذت بردنه، جای خوشی و شادی، جای امنیت و آرامش.نیاز او وقتی که بلافاصله برآورده بشه او به یک چنین نتیجه‌ای خواهد رسید.فرزندی که بغلی میشه فرزندیست که شما برخی از اوقات بغلش نکردید.اگر کودک انسانی هر زمان که بخواد در آغوش بیاد شما در آغوشش بگیرید و اون زمانی که خواست او رو کنار بگذارید اگر کودک خودتون رو با هر محبت و مهری که می‌خواد همراه کنید او نه تنها محتاجمحبت نخواهد بود گدای محبت و دنبال محبت نخواهد بود محبت می‌ورزه عشق می‌ورزه و عشق می‌پذیره اما محتاجش نیست مشتاقش میشه در مبادله با دیگران درگیر میشه اما درگیر معامله با اون نخواهد خواهد شد.بنابراین آنچه که در ۱۴ ماه اول اهمیت داره نیاز کودک باید بلافاصله برآورده بشه تا کودک به اون قرار لازم برسه و بعد تازه کودک انسانی مثل همه موجودات دیگه ده‌ها بلکه صدها خواسته داره که اصلاً من و
شما ازش برنمی روزی که بغل شماست و می‌خواد به سقف بچسبه شما کاری نمی‌تونین بکنید روزی که احتمالاً دلش می‌خواد پدرش از در بیرون نره مطلبی که دوست عزیز میان فرمودن شما کاری براش نمی‌تونید بکنید هیچ انسانی نیستکه در روز ده‌ها و صدها و هزاران بار با محرومیت و محدودیت روبهرو نشه و بنابراین این گفتگوی من و شما اینجا جایی نداره اما گفته میشه که بین ۱۴ ماهگی تا ۲۴ ماهگی بهتر این است که پدرو مادر کمی چند ثانیه‌ای درنگ کنن و از ۲ سالگی به بعد تقریباً بر اساس هر سال ۲ یا ۳ دقیقه به درخواست او با فاصله جواب بدن تا اتفاق دیگری بیفته یعنی اگر پسر و دختر ۳ سالهشما از شما چیزی خواست به او خواهید گفت که بگذار من یه تلفنی بکنم بعد از اینکه تلفن تمام شد اون رو به تو خواهم داد.اولاً به اعتراض او اعتنا نکنید.
دوم حتماً حتماً بعد از تلفن بلافاصله کاری رو که به او قول دادید و وعده کردید انجام بدید.در یه چنین صورتیست که او بعد از ۲ سالگی به تأخیر در لذت و پاداش اونچه که به عنوان دیلی گراتیفیکیشن می‌شناسیم نزدیک میشه.ولی در ۱۴ ماه اول بهتر اون هست که نیاز کودک بلافاصله برآورده بشه تا بتونه به امنیت و آرامشی که اساس زندگی او برای تمام عمرش هست نائل بشه.در نتیجه این حال فقط مربوط به ۱۴ ماه اول هست.بعد از اون تغییری میشه درش به وجود آورد.اما در ۱۴ ماه اول وقف تنبیه و دیسیپلین و انضباط و هر مفهوم دیگری نیست.همانگونه که طبیعت یا خدا در شکم مادر بهشتی رو برای کودک فراهم کرده که همه چیز در حد خودش در جای خودش هست و کودک امنیت و آرامش و راحتی بدون هیچ‌گونه نگرانی و دغدغه‌ای زندگی می‌کنه، تداوم این
مسئله تا ۱۴ ماه بعدش به نظر می‌رسه که کاملاً درست و مناسب خواهد بود.به هر حال سپاسگزارم از پرسشتون.
سخنران به نقش شیر مادر در ایجاد پیوند عاطفی، امنیت و لذت اولیه می‌پردازد. او همچنین درباره دشواری‌های شیردهی، نقش پدر، و اهمیت آغوز و شیر اول برای ایمنی کودک توضیح می‌دهد.
بینندگان عزیز ارجمند به پایان برنامه امروز رسیدیم با تشکر بسیار از توجه شما و شما دوستان خوب عزیز که لطف کردید و اینجاش بردید به امید گفتگوی بعدی روز و روزگار خوش و خدانگهدار เฮ
مرکز بهزیستی بورل هیلز تقدیم می‌کند: پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از فرهنگ هلاکویی جامعهشناس و مشاوره ازدواج خانواده و کودکان سپ
بینندگان عزیز دوستان ارجمند به دهمین برنامه از سلسله برنامه‌های پرورش تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان بسیار خوش آمدید.در برنامه گذشته به دوران اولیه زندگانی کودک بنده اشاره‌ای داشتم و به این نکته توجه شما رو جلب کردم که یک ماه اول رو ما دوران نوزادی کودک بین ۱ تا ۱۲ یا ۱۴ ماهگی رو به عنوان شیرخوارگیو از ۱۴ تا ۳۶ ماهگی رو به عنوان نونالی می‌شناسیم و معلوم هست که در این سه دوران رفتار پدر در و مادر با کودک و متفاوت خواهد بود.اما اساس رفتار کودک در این ماه اول و یا چند ماه اول مرتبط و مربوط به حالات و چگونگی برخورد مادر با فرزندش خواهد بود.به نظر می‌رسه که در طول تاریخ اگر مادر امکان و فرصت این رو پیدا نمی‌کرد که به فرزند خودش شیر بده به دلایلی که به اون اشاره خواهم کرد احتمالاً شرایطی رو به وجود می‌آورد که زندگی فرزند دچار
مخاطره جدی میشد و به همین دلیل است که در طول تاریخ هم مادران در وقت زایمان و هم کودکان به خاطر نخوردن شیر مادر از میان رفتند.ارتباطی که بین مادر و فرزند وجود داره از طرف طبیعت و از طرف جامعه هر دو تأیید و تصویب میشه و ارتباط مادر و کودک در شرایط عادی اون زمان که مادر از سلامت روانی برخورداره از عمیق‌ترین وسیع‌ترینو همه جانبه‌ترین روابطیست که انسان میتونه اون رو داشته باشه به طوری که جنبه فیزیکی حسی لمسی و همانگونه که بعداً اشاره خواهم کرد روانی و جنسی ی اون امروزه کاملاً شناخته شده است به این معنا که منبعاصلی و اساسی محبت لذت رضایت و امنیت در ارتباط میان مادر و فرزند در ماه اول و چند ماه بعد از اون هست تا اونجایی که اگر چنین آغوش گرم مهربانی وجود داشته باشه و اگر فرصتی به جهتارتباط دائمی همیشگی به این معنا که مادر تنها ها مواظب و مراقب فرزند هست فراهم بشه.
کودک انسانی اولین قدم و اساسی‌ترین قدم رو برای روابط سالم انسانی به وجود آورده.آغوش مادر تنها برای کودک که با گرمای بدن مادر، با بوی مادر، با لذت شیر خوردن بوی شیر و حتی صدای قلب مادر که ماه‌ها با اون آشنا هست شور و هیجان خاصی رو تنها به وجود نمیاره بلکهخود مادر سالم نیز از این ارتباط از این توانایی که میتونه تقریباً بدون کوششی ارتباطی رو با فرزندش به وجود بیاره و میتونه جان او رو با چنین ماده حیات‌بخشی که اون زمان که با محبت آمیخته بشه واقعاًهمون شیر و عسلیست که وعدهش داده شده و انسان به او نیازمند هست رو براش فراهم کنه و خود مادر از یک چنین ارتباطی میتونه بسیار لذت ببره.رابطه‌ای که در اون دو طرف است ارتباطی که تنها مادر نیست که فرزندشو شیر میده بلکه فرزند نیست.به مادر امنیت و آرامش میده.فرصتی به جهت راحت و استراحت و اون چیزی که به عنوان ریلکسیشن هست به وجود میاره در او شادی و خوشحالی رو ایجاد میشه و امروز می‌دونیم مادری که به فرزند شیر میده سبب میشه که هورمون اصلی و
اساسی لذت و رضایت و حز و کیف یعنی آکسیتاسین به مقدار زیادی ترشح پیدا کنه این ماده‌ایست که وقتی که دو نفر همدیگه رو عمیقاً دوست دارن درشون به وجود میاد این ماده‌ایست که در وقتی که فرد واردمرحله بالای لذت و رضایت میشه براش فراهم میشه این ماده‌ایست که در تمام موارد خوشحالی و شادی انسان بیش از هر عامل دیگری منشأ چنین احساس بسیار باارزش ولی در عین حال لذت‌بخش و رضایت آفرینی در انسان هست.نه تنها ترشح این ماده سبب میشه که مادر به لذت و رضایت و حال خوبی برسه برتر و بالاتر اون به اون کمک می‌کنه که قسمت‌های مربوط به تولید مصر و حتی رحم او جمع بشه و بتونه حالتعادی و طبیعی خودش رو هرچه زودتر پیدا کنه.این رابطه رابطه دو بدن با هم دو احساس و عاطفه با هم دو روان با هم هست و با خودش سبب میشه که امواج مغزی به مرحله‌ای از آرامش برسه به مرحله‌ای پایین بیاد که احساس لذتی رو موجب
بشه و از طرف دیگه تغییرات شیمیایی و ترشح قدرد و هورمون‌هایی رو موجب بشه که همه و همه در مسیر سلامت روانی کودک و حتی سلامت روانی و فیزیکی مادر خواهد بود.به همین جهت است که اگر مادری توان دادن شیر رو نداشته باشه، اگر مادری به گونه‌ای عمل بکنه که احتمالاً این کارو دوست نداشته باشه، مسائل و مشکلاتی رو میتونه به وجود بیاره.متأسفانه آمار نشون میده که بیشتر مادرانی که مایل به دادن شیر به فرزندشون نیستن اولاً از زندگی زناشوییشون راضی نیستند.دوم از مادری خودشون خوشحال نیستن اون رو فعلاً یا اصلاً نمی‌خواستن و معمولاً کودکانی هستند که شیر نخوردن و به خاطر اون چنین احساسی رو دارن و در نتیجه به دنبال فرصت و یا بهانه‌ای می‌گردن که از طریقاون فرزند خودشون رو از این نعمت محروم کنن.اون رو یک زحمت می‌دونند و نه رحمت.اون رو یک مشقت می‌دونند و نه شفقت.
و معمولاً وقتی دست به چنین کاری می‌زنن که از ترس دیگران و یا نگرانی به جهت سلامت فرزندشون و یا احتمالاً مسائل و مشکلاتی که ممکن است در زندگی زناشوییشون پیدا بشه انجام میدن این کار رو به عنوانوظیفه‌ای انجام میدن نه به عنوان مسئولیت و این کار رو به صورتی انجام میدن که هرچه زودتر تمام بشه و به آخر برسه و معلوم هست که نتیجه چنین کاری چه خواهد بود یک چنین رفتاری با کودک میشهکه مادر گرفتار نگرانی و افسردگی بشه.این نگرانی و افسردگی با خودش معمولاً خشم و عصبانیت رو میاره.ترکیب این سبب میشه که شیر مادر کم بشه.شرایطی رو فراهم می‌کنه که ماده و یا محتوای شیر به هم بخوره.نظمی که در حالت عادی شیر مادر به وجود میاره بره هم بریزه.می‌دانیم که مادر در آغاز بیشتر به فرزندش مواد معدنی، ویتامین‌ها و یا پروتئین رو میده و کمتر چربی زیرا می‌دونه که بدن کودک در یکی دو ماه اول اون غذاها به چربی احتیاج نداره اما بعد از ماه دوم
میزان چربی رو بیشتر می‌کنه چون می‌دونه که مغز کودک شدیداً به این ماده احتیاج داره تا بتونه رشد سالم کامل خودش رو داشته باشه.از طرف دیگه امروزه می‌دانیم که روزی که مادر به فرزندش شیر میده در مرحله اول شیر او دارای چربی کمیست مواد دیگر درش بیشتره ولی آهسته آهسته میزان غلظت چربی رو بیشتر می‌کنه تا اونجایی که شرایطی رو فراهممی‌کنه که بتونه فرزند سیر بشه مادری که با عدم رضایت فرزند خودشو شیر میده حتی ترکیب یه چنین حالتی رو به هم می‌ریزه و معمولاً با تمام کردن شیر هرچه زودتر سبب خواهد شد که فرزندش گرسنه بمونه.این گرسنگی فرزند رو به گریه وا می‌داره.جهاز هازمه او رو به هم می‌ریزه زیرا مواد لازم رو نداره و بنابراین زمینه‌ای فراهم می‌کنه که بار دیگه یا بعداً تمایل کمتری به استفاده از شیر مادر داشته باشه و در نتیجه آهسته آهسته چشمه شیر کمتر و
کمتر و ذره و ذره خشک میشه.تا اونجایی که مادر اون وقت فرصتی پیدا می‌کنه که شیر من رو نمی‌خواد، سینه من رو نمی‌گیره، سیر نمیشه، گریه بسیار می‌کنه و در نتیجه با زدن حرف‌هایی از این قبیل و یا گرفتن کمک از شیر خشک زمینه‌ایرو فراهم می‌کنه.کودکی که سخت گرسنه است و احتمالاً برخی از این شیرها از نظر لذت و خوشمزگی بهتر از شیر مادر هست کودک به سمت شیر خشک رو میاره و در نتیجه آهسته آهسته مادر خودش رو از وظیفه‌ای که برایخود باور داشته دور می‌کنه و مسئولیتی رو که باید می‌پذیرفته نخواهد پذیرفت.در نتیجه شما با کودکی روبهرو میشید که آهسته آهسته و به زبان دیگر مادر بیان می‌کنه و ابراز می‌کنه که او چون سیر نمی‌شد، چون سینه من رو نمی‌گرفت، چون خسته میشد، چون گریه می‌کرد، چون حالش بد میشد،چون همچنان احساس بدی به من و خودش می‌داد، این رابطه آهسته آهسته کم میشه و از میان میره.
به همین جهت است که مادر حوصله صبر کردن رو نداره.بازی با فرزندش رو که باید انجام بده انجام نمیده.بازی‌های او رو جدی می‌گیره.وقتی که او مایل هست بعد از خوردن شیر کمی بعد از خوردن شیر سرشو این‌ور اونور بکنه اون رو وسیله و بهانه‌ای قرار میده که او شیر نمی‌خواد و حالا اینکه اگر کمی صبر کنه دو مرتبه کودک بهسمت مادر حرکت خواهد کرد.فرصت لازم رو به جهت اینکه هوای درون معده کودک رو خالی کنه به فرزندش نمیده و در نتیجه اتفاقی که میفته این هست که ما با مادری روبهرو میشیم که از دادن شیر فرزندش سر باز می‌زنه.البته دلایل دیگری هم برای این کار هست.از اونجایی که دادن شیر ممکنه از نظر عده‌ای کار زیاد جالبی نباشه.از اونجایی که اون رو در پیش مردم و یا در محیط‌هایی باید انجام داد که احتمالاً محیط راحت و آسوده‌ای نیست، زمینه‌هایی رو فراهم می‌کنه که بسیاری از این خاطر می‌گذارن.
اما مطالعات دو چیز رو نشون میده.یکی نزدیک به ۹۰ مادرانی که فرزندان خودشون رو شیر نمیدن قبل از تولد فرزندشون چنین تصمیمی رو گرفتن و چنین نظری رو داشتن.بنابراین موضوع‌های مربوط به کودک اوقات به جای دلیل بهانه هست.دوم اینکه اگر پدر با شیر دادن همسرش مخالف باشه تقریباً مادران آماده به یکباره کنار می‌زنن.تا اونجایی که گفته شده وقتی که پدر مخالفه کمتر از ۵ مادران بالاخره تا دوره لازم شیر به فرزندشون شیر میدن.بنابراین نقش پدر و اطرافیان همچنان در این مسیر اهمیت فوق‌العاده داره.آنچه که مهم هست اولین شیر هست که توصیه میشه حتی اگر زنی یا مادری مایل نیست به فرزندش شیر بده حداقل ۲ هفته و یا ۶ هفته اول رو به فرزند شیر بده علتش این هست که شیر اولکه به عنوان آغز یا ماک اون رو می‌شناسیم که به زبان انگلیسی کلوزروم هست حاوی همه
این بخش ادامه توضیح درباره فواید شیر مادر و شیوه درست شیردهی است. سخنران درباره دفعات شیر دادن، وضعیت مناسب مادر، کاهش وزن اولیه نوزاد و بازگشت وزن در دو هفته نخست صحبت می‌کند.
نیازهای کودک از نظر یافتن مسونیت در مقابل بیماری‌هاست.این شیر حامل و حاوی همه توانایی‌های مادر از نظر مقاومت در مقابل بیماری‌هاست.به طوری که کودکی که این شیر رو می‌خوره درست مانند مادر خودش در مقابل همه بیماری‌هایی که مادر مقاوم هست و یا احتمالاً گرفته مقاومت پیدا می‌کنه.چون کودک طی ۶ ماه اول قدرت مقاومت و توانایی در مقابل بیماری‌ها رو نداره ولی وقتی شیر مادر رو می‌خوره و شیر اول مادر رو می‌خوره چنین توانی رو پیدا می‌کنه.این شیر گرچه در روزهای اول پر از ماده مربوط به مسونیت هست اما تقریباً تا ۲ یا ۳ هفته همچنان مقداری از این مسونیت رو منتقل می‌کنه و شرایطی رو فراهم می‌کنه که کودک این شیر رو نه تنهاجذب می‌کنه در جدار روده و معده خودش نگه می‌داره و تا مدت ۶ ماه توان اینو داره که با هر بیماری مقاومت کنه و برخورد کنه خوشبختانه طی این ۶ ماه آهسته آهسته خود کودک مقاومت در مقابل بیماری‌ها
رو پیدا می‌کنه و این جانشینی سبب میشه که بعد از اون به خاطر بودن کمی از محسونیت مادر و بعداً توانایی‌های خودش برای همیشه خاطر من و شما رو آسوده کنه که از خطر اصلی و اساسی که درطول تاریخ بچه‌ها داشتن گذشته.به هر حال توصیه‌ای که امروز ما داریم این هست که بهتر هست در آغاز مادر با این واقعیت روبهرو بشه که کودکش تقریباً هر ۲ ساعت یا ۲ ساعت و نیم یک بار احتیاج به این شیر داره ودر نتیجه تحمیل ساعت شیر حتماً در ماه‌های اول اشتباه خواهد بود.مادر باید با صبر و حوصله منتظر بشه که علامتی رو از فرزندش بگیره و به او پیشنهاد خوردن شیر رو بکنه و اگر او چنین کرد اجازه بده که تا زمانی که مایل به خوردن شیر هست این وضعیترو ادامه بده.محیط باید مناسب باشه.بهتر این است که در یک اتاقی تنها باشن.
نور کم باشه.صدای اضافه اصلاً نباشه.رادیو و یا تلویزیونی روشن نباشه و گفتگویی وجود نداشته باشه.مادر فرزندشو در آغوش بگیره تا اونجا که ممکنه لباس کمی به تن فرزندش داشته باشه.حتی خودش هم پوشش زیادی نداشته باشه تا ارتباط دو پوست رو کاملاً ممکن کنه.میتونه روی یک صندلی بنشینه در حالی که آرام هست یا مبدی که خود مادر احساس راحتی می‌کنه یا میتونه به پهلو بر روی تخت خوابی که نسبتاً کشک سفت و محکمی داره قرار بگیره و فرزند خودش رو شیربده.امروز می‌دونین که در دو سه روز اول اگر بین ۸ تا ۱۲ دفعه فرزند خودش رو شیر بده چشمه شیر رو به نوعی به کار انداخته و دیگه از اون به بعد مشکلی در جهت مقدار شیر نخواهد داشت.غذای مناسب و مخصوصاً نوشیدنی و آب فراوان در این زمینه کمک می‌کنه.مخصوصاً اینکه شیر مادر باید حاوی نزدیک به ۸۷ آب باشه زیرا این تنها راهیست که کودک آب رو می‌گیره و معمولاً دادن آب اضافه ضرورتی نداره.
ولی اگر شیر مادر به اندازه نباشه و یا آب در حد مورد نیاز کودک نباشه خطر این هست که کودک با مشکل بی‌آبی روبهرو بشه و تا مرز قش و حالت کاملاً تشنج و غیرعادی پیش بره.به همین جهت است که در این زمینه باید مطمئن بود اگر سینه مادر کاملاً تخلیه بشه شرایطی رو فراهم می‌کنه که زودتر و بیشتر پر بشه و به همین جه فرزندشون به هر دلیلی شیر نمی‌خوره بهتر است اضافهشیر رو بعد از خوردن او و خاطر آسوده داشتن که تمایلی نداره بدوشن و از این بابت خاطر خودشون آسوده کنن مهم این هست که به نوعی سر و سینه مادر و کودک در شرایطی قرار بگیره که بهراحتی کودک میتونه شیر مادر رو تغذیه کنه و هوای اضافه رو نگیره.اینکه مادر سینه خودش رو بشویه اشکالی نداره ولی به نظر می‌رسه که باید مواظب بود از موادی مخصوصاً صابون‌های عطری استفاده نکنه.
امروز می‌دونین که مادر برای فرزند اول خودش شیر کمتری داره ولی برای بچه‌های بعد شیرش معمولاً بیشتر خواهد بود و ضمناً می‌دونیم که مقدار شیر مادر تقریباً هیچ ارتباطی به اندازه بدن مادر و یا سینه مادر نخواهد داشت.به هر حال با وجود همه این رعایت‌ها کودک انسانی در یک هفته اول بین ۵ تا حتی ۱۰ وزن بدنشو از دست میده زیرا هم در جهت خوردن شیر با اشکالاتی روبروست برخی از بچه‌ها توانایی‌های لازم رو ندارنمقدار شیر به اندازه کافی نیست خود کودک مقدار زیادتری آب بدنش رو دفع می‌کنه و در نتیجه در وضعیتی قرار می‌گیره که مادران معمولاً گزارش ش ۵ تا ۱۰ کاهش وزن رو نشون میدن.اما خوشبختانه تی ۲ هفته این مقدار برمی‌گرده و کودک من و شما ۲ هفته یا حداکثر ۲۰ روز بعد از تولدش همون وزن روز تولد خودش رو خواهد داشت و از این به بعد تکلیف کار مشخص بود.
سخنران فواید تغذیه با شیر مادر را برای سلامت جسمی و روانی کودک جمع‌بندی می‌کند. سپس توضیح می‌دهد که مکیدن برای رشد هیجانی و جنسی اولیه نیز اهمیت دارد و کودک باید روزانه زمان کافی برای مکیدن داشته باشد.
به هر حال اجازه بدید که بعد از شنیدن چند پیام دنباله این گفتار رو با شما دوستان و عزیزان داشته باشم.لطفاً با ما باشید.
پرورش تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان برنامه‌ای از دکتر دکتر فرهنگ هلاکویی
بینندگان گرامی دوستان عزیز در قسمت پیشین به اهمیتی که شیر مادر رشد و سلامت فرزنداره اشاره کردم و به نکته‌ای توجه شما رو جلب کردم که شاید مهم‌ترین قدم در جهت ارتباط انسانی در همون یک ماه اول ویا روزهای اول بین مادر در و فرزند به وجود میاد و شاید قلاب و یا اتصالی که باید برای همیشه فرد داشته باشه تا بتونه به دیگران مرتبط باشه رو فراهم می‌کنه.به این نکته اشاره کردم که این لذت و رضایت و محبت و امنیت اولیه است که مقدمه‌ای به جهت ارتباطات بعدی فیزیکی و حتی جسمی و جنسی انسان میشه.مطالعات نشون میده.کسانی که در ماه‌های اول زندگی چنین ارتباط خوبی رو با مادرشون داشتن اصولاً در جهت داشتن روابط با دیگران مخصوصاً روابط احساسی و عاطفی و جنسی با دیگران راحت و آسوده‌تر هستن.به هر حال با توجه به مطالبی که گفته شد به نظر می‌رسه که شیر مادر دارای فوائد بسیاری برای نوزاد و کودک شیرخواره هست.
همیشه حاضر هست.گرمای اون به اندازه هست و هزینه‌ای هم نخواهد داشت.در عین حال راحت‌تر حذف میشه، جذب میشه و اضافه اون دفع میشه.میزان پروتئین مواد معدنی، ویتامین‌ها و کربوهیدرات اون به اندازه‌ایست که کودک به جهت رشد خودش احتیاج داره.اما مهم‌تر تغییراتیست که مادر در میزان چربی شیر میده که برای سلامت بچه بسیار اهمیت داره.به همین جد است که شیر مادر دارای همه چیزهاییست که نوزاد و یا شیرخواره به اون احتیاج داره.میزان آهن او به اندازه‌ایست که در ماه‌های اول نیاز کودک رو برآورده می‌کنه.به دلیل اینکه شیر دادن حدود ۶۰۰ کالری انرژی احتیاج داره.وزن مادر رو زودتر کم می‌کنه.از یبوست، اسهال و مخصوصاً حساسیت‌های پوستی کودک بسیار کم می‌کنه و می‌دانیم که تا ۳ ماهگی هیچ غذای دیگری رو کودک احتیاج نداره و استفاده از اون میتونه موجب سوء تغذیه بشه.از حدود ۴ ماهگی برخی از بچه‌ها بعضی غذاها رو که عرض خواهم کرد خواهند پذیرفت.
ولی از ۶ ماهگی حتماً علاوه بر شیر مادر باید غذا به بچه داده بشه و الا رشد او و تعادل فیزیکی او بره هم خواهد خورد.اما بدون تردید شیر خشک یا شیری غیر از شیر مادر هم فوائدی خواهد داشت.مورد اول این است که به حال مادر مرتبط نیست.در گذشته به این نکته اشاره کردم که مادر نگران، مادر افسرده، مادری که با موضوع‌ها و مسائل مشکلات زندگی روبهرو هست، احتمالاً تأثیری بر روی مقدار شیر، محتوای شیر و یا احتمالاً عناصر سازنده او خواهد گذاشت و حالااینکه شیر خشک احتمالاً از چنین حالتی دور هست.مورد دوم این هست که غذای مادر مهم نیست.برخی از اوقات بچه‌ها به خاطر غذایی که مادر می‌خوره شیر مادر رو دوست ندارن.طعمش رو و یا بوشو دوست ندارن و به همین جست که اگر بچه‌ای شیر مادر رو تغذیه می‌کرده و احتمالاً مخالفتی در جهت اون نشون میده و یا رضایت قبلی رو نداره مادر حتماً باید به غذای دو سه
روز گذشته خودش توجه کنه و می‌دانیم که مخصوصاً ادویه جات ماهی و سیر از گونه مواردی هستند که قالب اوقات شیر رو برای بچه‌ها بدطعم می‌کنن و در نتیجه مادر در جهت خوردن غذاها هم باید مواظب باشه ولیدر اینجا وقتی که از شیر خشک من و شما استفاده می‌کنیم چنین مشکلی نخواهد بود محیط مناسب رو دیگه احتیاج نداریم زیرا هر کجا که لازم باشه میشه شیر رو به بچه داد و ضمناً حسن کار این استکه افراد دیگه بهویژه پدر توان اینو داره که به فرزندش در این باره کمک کنه و نوعی از ارتباط رو که میتونه بسیار مفید و سازنده باشه رو با فرزند خودش برقرار کنه و از طرف دیگه مقدار شیرکاملاً معلوم هست و در نتیجه مشکلی که برخی از اوقات در جهت اینکه فرزند ما سیر شده یا نشده به اندازه کافی شیر خورده یا نخورده رو در شیر خشک نخواهیم داشت ولی حتماً حتماً توصیه این هست که
چه پدر چه مادر و چه دیگران فرزند رو باید در آغوش بگیرن و درست مانند حالتی که مادر به فرزند شیر میده به او شیر بدن و ایجاد این ارتباط بدنی و حتی پوستی رو همگونه فراهم کنه.می‌دانیم که بچه‌هایی که زود متولد شدن یا نارس در آغاز کار برای مک زدن مسئله و مشکل خواهند داشت ولی از شیشه شیر راحت‌تر تغذیه می‌کنن زیرا توان رفتار و یا مانورهای لازم رو به مادر و عزیزان میدن.به همین جهت هست که مادر میتونه شیر خودش رو بدوشه به فرزندش بده تا بعد از ۲ یا چند ماهی که احتمالاً نوزاد آماده هست که از مادر تغذیه کنه بتونه با شیر مادری که قبلاً از طریق شیشهخورده از سینه مادر استفاده کنه.نکته‌ای که مهم هست این هست که وقتی که شیر مادر دوشیده میشه فقط تا ۲۴ ساعت اون هم زمانی که در یخچال با درجه حرارت مناسب هست میشه ازش استفاده کرد و اگر اون رو گرم می‌کنیم فقط یک
بار می‌تونیم گرم کنیم و اگر بعد از گرم کردن شیر رو فرزند ما مصرف نکرد حتماً باید اون رو دور ریخت در خصوص شیشه شیر باید مطمئن بود که اون رو به گونه‌ای می‌گیریم که همیشه تمام سر شیشهپر هست و اجازه نمی میده که هوای اضافه که بعداً میتونه مسئله آفرین باشه رو به درون بدن کودک بفرسته ولی به هر حال کودکان دچار نفخ و یا تورم خواهند شد زیرا مقداری هوا رو حتی اون زمانیکه کاملاً در این کار آگاه و متبهر شدن به درون خواهند فرستاد.توسعه این است که حدود ۳ دقیقه بعد از اینکه شیر می‌خوره اون رو به دو صورت میشه کاملاً آزاد کرد.یکی اینکه اون رو در بغل می‌گیریم سرش رو از بالای شانه خودمون رد می‌کنیم و آهسته به پشت او می‌زنیم و بدنشو کمی به بدنمون فشار میدیم و از این طریق سبب میشیم که هوای اضافه دف بشه.
از طرف دیگه می‌تونیم اون رو روی پامون بگذاریم مخصوصاً روی زانومون و آهسته آهسته به پشتش بزنیم تا بتونه هوای اضافه رو از بدن خودش دور کنه.مطلبی که مایل هستم توجه شما رو بهش جلب کنم این هست که کودک رو نباید بلافاصله بعد از خوردن شیر و قبل از خاطر آسوده داشتن که همه هوای اضافه از بدن او خارج شده خوابوند و ضمناً می‌دونیمکه برخی از سبزیجات و حبوبات و میوه‌ها هستند که موجب نفخ شکم کودک میشن و بنابراین مادر در جهت خوردن اون‌ها باید مواظب باشه و چه بهتر که اون‌ها رو به صورت پخته مصرف کنه تا از این بابتاحتمالاً مشکلی برای فرزندش به وجود نیاره ولی کودکان در وقت شیر خوردن از چند چیز به نوعی پرهیز می‌کنند و با اون راحت نیستن یکی نور زیاد هست دوم مخصوصاً فلش که با دستگاه‌های فیلم‌برداری و عکس‌برداری همراه هستصدای بلند که میتونه اون‌ها رو اذیت کنه حساسیتی که تقریباً همه اون‌ها به دود سیگار دارن و با عطر و اتکلن راحت نیستند و ضمناً مواد ضد بو رو که من و شما اینجا و اونجا مصرف می‌کنیم اصلاً
دوست ندارن و لاک ناخن دست یا پا رو هم غالباً باهاش راحت نخواهند بود.هوای خشک مشکلاتی به وجود میاره.بنابراین در اتاق بچه‌ها مخصوصاً در مناطقی که کمی هوا خشک هست گذاشتن دستگاه بخور کاملاً میتونه کمک بکنه.ولی به هر حال مطلب اصلی و اساسی این است که کودک انسانی باید بتونه در مدت شبانه روز از طریق خوردن شیر مادر بین ۲ تا ۳ ساعت عمل مک زدن رو انجام بده.زیرا می‌دانیم که در وقت تولد میل به زندگی، میل به ایجاد ارتباط، لذت و رضایت و به نوعی فعالیت‌های جنسی مربوط به مغز کودک موکول به اندازه مک زدن کودک هست.تا اونجایی که گفته شده برای یک کودک سالم روزی ۲ تا ۳ ساعت مک زدن ضرورت داره تا بتونه نیازهای احساسی عاطفی و جنسی خودش رو برآورده کنه و از طرف دیگه فرصت بده که قسمت‌های مختلف مغز نقشخودشون رو و کارکرد خودشون رو به بهترین صورت ممکن انجام بدن.
در پایان، سخنران توضیح می‌دهد که مکیدن از دوران جنینی آغاز می‌شود و در ماه‌های نخست زندگی ادامه می‌یابد. او می‌گوید کمبود این تجربه می‌تواند به شکل مکیدن بیش از حد، پستانک یا عادت‌های دهانی دیگر بروز کند.
اجازه بدید که درباره این موضوع و مطالب مرتبط بعد از شنیدن چند پیام به این سخن بنده ادامه بدم.لطفاً با ما باشید.
پرورش، تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان.برنامه‌ای از دکتر فرهنگ هلاکویی.
بینندگان ارجمند دوستان گرامی در بخش پیشین به این نکته اشاره کردم که اگر کودک از مادر شیر بخوره اگر کودک انسانی حدود ۲ تا ۳ ساعت در روز مک بزنه احتمالاً از سلامت روانی و حالات بهتر احساسی عاطفیو جنسی برخوردار خواهد بود.اجازه بدید که در اینباره توضیحی عرض کنم.می‌دونیم که کودک انسانی از حدود ۴ ماهگی دختر و پنج ماهگی پسر در شکم مادر مک زدن رو آغاز می‌کنه و می‌دانیم که وقتی که به این دنیا میاد کاملاً با این مک زدن آشناست و اون قسمت مربوطبه مک زدن و جنبه مربوط به دهان و لب او و آرواره‌های او همچنین جنبه‌های مربوط به لذت و رضایتی که داره همه و همه در قسمت‌های مغز رشد بیشتری رو در مقام مقایسه با بقیه ارگان‌ها دارن.تا اونجا که سخن این است که زندگی و لذت و ادامه زندگی یا ارتباط انسانی با دیگری که از طریق رابطه جنسی صورت می‌گیره در مراکز مغز در وقت تولد بیش از همه زمینه‌های دیگر رشد خودشون رو کردن
و بنابراین نوزادی که به این دنیا میاد از طریق دهان و لب خودش ارتباط با دنیا رو برقرار می‌کنه و از طریق مک زدن شیر لازم رو به جهت اینکه بتونه زنده باشه.به همین دلیل هست که برخی از نظریه پردازان باورشون چنین هست که تمایل جنسی که از شکم مادر آغاز شده در یک سال یا ۱۴ ماه اول در منطقه دهان هست و موضوع اصلی و اساسی اون مک زدنو بنابراین اگر کودکی ۲ تا ۳ ساعت در روز مک بزنه توان اینو پیدا می‌کنه که این میل رو ارضا کنه و این دوره و بحران رو پشت سر بگذاره و در این مرحله دچار آسیب آسیبی که بهنوعی آسیب احساسی، عاطفی یا هیجانی و جنسی هست رو پیدا نکنه.طبیعت با پیشنهاد شیر مادر که حدود ۸ تا ۱۰ بار و یا بعداً حدود ۶ تا ۸ بار در یک سالگی کودک یا حدود یک سالگی کودک هست این فرصت رو به کودک میده که روزی ۲ تا ۳
ساعت مک زدن خودش رو داشته باشه.اما بچه‌هایی که شیر کم می‌خورند و یا اصولاً در این زمینه نیاز بیشتری دارن غالب اوقات با اینکه دست خودشون رو یا ش۰ خودشون رو به دهانشون می‌برن و یا اشیاء دیگه رو که به جهت ایجاد ارتباط همچناناز اون استفاده می‌کنن رو به دهان می‌گذارن و یا آماده هستند که با گرفتن پستونک به نوعی این مک زدن رو ادامه بدن و یا شیشه شیر رو هر تا برخی از اوقات که خالیست همچنان مک می‌زنن نشانهاین موضوع هست که از درون تمایلی به جهت ارضای یک چنین نیازی داره.در نتیجه کودکی که به جای روزی ۲ تا ۳ ساعت مک زدن کمتر از ۱ ساعت مک می‌زنه به این معنا که به جای شیر مادر به او شیر خشک داده میشه و حفره یا سوراخ شیشه شیر انقدردرشت یا گشاد هست که به یکباره همه شیر رو تخلیه می‌کنه و یا کودکی که علاوه بر خوردن شیر مادر یا شیر خشک دستش همیشه در دهانش هست و یا احتمالاً از پسونک استفاده می‌کنه و بیش از روزی
۴ ساعت در روز مک می‌زنه.